فرمانده پیشین طالبان در پکتیا: «میخواستیم تمام خبرنگاران را بکشیم»
محمد عمر مخلص، فرمانده پیشین طالبان در ولایت پکتیا، در محفل خداحافظی خود اعتراف کرده است که این گروه قصد داشت خبرنگاران را به قتل برساند، اما بسیاری از آنها موفق شدند کشور را ترک کنند.
منابع روز دوشنبه، ۱۷ سنبله، با ارسال نوار تصویری، گزارش دادهاند که محمد عمر مخلص، از اعضای شبکه حقانی و فرمانده سابق طالبان در پکتیا، پس از برکناری توسط هبتالله، رهبر طالبان، بهعنوان آمر حوزه سوم امنیتی شهر کابل منصوب شده است.
در محفل خداحافظی خود، مخلص گفته است: «ما تمام خبرنگاران را میکشتیم. اینها خبرنگار نبودند، خائن بودند. ما اینها را میکشتیم و تعقیب میکردیم، اما نجات یافتند، فرار کردند و خود را به بادارانشان رساندند.»
این اظهارات در حالی مطرح میشود که طالبان پیشتر بارها خبرنگارانی را که حتی بر اساس سیاستهای گروه فعالیت میکردند، بازداشت، تهدید و زندانی کردهاند.
منابع میگویند برکناری محمد عمر مخلص باعث ایجاد تنش میان هبتالله و سراجالدین حقانی شده بود. مخلص ابتدا دستور برکناری خود را نپذیرفت، اما با پادرمیانی سراجالدین حقانی و وعده دریافت پست بالاتر، در نهایت با تصمیم رهبر طالبان موافقت کرد.
طالبان با وجود اعلام عفو عمومی پس از بازگشت به قدرت، صدها کارمند نظام پیشین را کشته، شکنجه یا زندانی کرده و دهها خبرنگار را نیز هدف تهدید و بازداشت قرار دادهاند.
تحلیل آگاه
اعتراف محمد عمر مخلص نه تنها بیانگر روحیه خشونتطلبانه طالبان علیه رسانهها و خبرنگاران است، بلکه نشان میدهد که تهدید و سرکوب حرفهای رسانهها بخشی از سیاست نظامی و امنیتی این گروه است. این اظهارات، تصویری ترسناک از کنترل طالبان بر اطلاعرسانی و آزادی بیان ارائه میکند و تاکید میکند که هیچ خبرنگاری در افغانستان در امان نیست، حتی اگر مطابق سیاستهای گروه فعالیت کند.
تنش ایجاد شده میان هبتالله و سراجالدین حقانی در پی برکناری مخلص، نمونهای از رقابتهای درونی و عدم انسجام در رهبری طالبان است؛ مسألهای که به ضعف مدیریتی و سوءاستفاده از قدرت منجر میشود.
این اعتراف همچنین تأکید میکند که وعدههای عمومی طالبان درباره عفو و امنیت کارمندان پیشین و خبرنگاران، بیشتر نمایشی است و واقعیت موجود، حکایت از یک سیستم سرکوبگرایانه و بیرحمانه دارد که با هر صدای منتقد یا مستقل مقابله میکند.
بنابراین، وضعیت رسانهها و خبرنگاران در افغانستان نه تنها به خاطر محدودیتهای قانونی و مذهبی، بلکه به دلیل تهدیدات مستقیم امنیتی و ترور شخصی، بحرانی و مخاطرهآمیز است. جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشر باید این اظهارات را جدی بگیرند و اقدامات عملی برای حفاظت از خبرنگاران در افغانستان انجام دهند.
