نمایندگان ویژه گروه هفت: طالبان باید تعامل سازنده با جامعه جهانی داشته باشند

نمایندگان ویژه گروه هفت در لندن بر تعامل سازنده طالبان با جامعه جهانی و تشکیل حکومت فراگیر تأکید کردند؛ اما محدودیت‌های داخلی، سرکوب زنان و کنترل شدید جامعه مدنی، واقعیت حکمرانی طالبان را آشکار می‌سازد.


ریچارد لیندسی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان، از طالبان خواست با حسن نیت و سازندگی با جامعه جهانی تعامل کنند. او روز پنج‌شنبه، ۱۰ میزان، در برگه ایکس خود نوشت که بریتانیا میزبان نمایندگان ویژه کشورهای عضو گروه هفت بوده است.

به گفته لیندسی، این نشست در ۲۹ و ۳۰ سپتامبر در لندن برگزار شد و نمایندگان کشورهای گروه هفت بار دیگر حمایت خود از مردم افغانستان را اعلام کردند. این نمایندگان بر تشکیل حکومت فراگیر در افغانستان تأکید و خواستار مقابله با تروریسم شدند.

پیش از این، کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای نیز بر ضرورت تشکیل حکومت فراگیر در افغانستان تأکید کرده بودند. با این حال، محدودیت‌های داخلی طالبان، شامل سرکوب زنان، قطع اینترنت و کنترل شدید دانشگاه‌ها، همچنان ادامه دارد و پرسش‌ها درباره تعهد طالبان به تعامل واقعی باقی مانده است.

تحلیل آگاه:
نشست لندن و تأکید نمایندگان ویژه گروه هفت بر حکومت فراگیر، بار دیگر شکاف میان وعده‌ها و واقعیت‌ها در افغانستان را آشکار می‌کند. طالبان همچنان با اعمال محدودیت‌های شدید در دانشگاه‌ها، سرکوب زنان و کنترل جامعه مدنی، نشان داده است که «تعامل» و «حکومت فراگیر» صرفاً در بیانیه‌ها وجود دارد.

این تضاد میان شعار و عمل، یک پیام روشن دارد: طالبان قدرت‌نمایی و کنترل داخلی را به جای مشروعیت واقعی و توسعه اجتماعی در اولویت قرار می‌دهد. محدودیت‌ها بر استادان و دانشجویان، فشار اقتصادی، اختلال در زندگی روزمره و مهاجرت نخبگان، همگی نشان می‌دهد که هزینه واقعی سیاست‌های طالبان بر دوش مردم است.

در سطح بین‌المللی، طالبان با تاکتیک دوگانه عمل می‌کند: از یک سو شعار مخالفت با هرگونه حضور خارجی را می‌دهد و از سوی دیگر، احتمال هماهنگی پشت پرده با قدرت‌های بزرگ وجود دارد. این استراتژی، به طالبان اجازه می‌دهد از فشار خارجی به نفع منافع داخلی استفاده کند و قدرت منطقه‌ای خود را به نمایش بگذارد.

پیامد این سیاست‌ها برای جامعه افغانستان آشکار است: اعتماد عمومی تضعیف می‌شود، مشروعیت حکومت کاهش می‌یابد و زمینه برای نارضایتی اجتماعی و بحران‌های آینده فراهم می‌شود. هرگونه تلاش بین‌المللی برای تعامل با طالبان بدون تغییر واقعی در سیاست‌های داخلی، تنها به نمایش دیپلماتیک محدود خواهد شد.

در نهایت، تنها راه بازگرداندن مشروعیت و ثبات در افغانستان، رعایت حقوق مردم، فراهم کردن فرصت‌های برابر و کاهش محدودیت‌هاست. تا زمانی که وعده‌های طالبان صرفاً کلامی باقی بماند، مردم افغانستان همچنان هزینه واقعی سیاست‌های محدودکننده و انحصاری را خواهند پرداخت.

جواب دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back to top button