افغانستان؛ چهار سال سرکوب و انزوای بینالمللی تحت حکومت طالبان
چهارسال پس از بازگشت طالبان به قدرت، افغانستان در بحران عمیق حقوق بشر و فروپاشی نظام قضایی دست و پنجه نرم میکند. گزارشهای بینالمللی از محاکمههای خودسرانه، مجازاتهای بدنی و تبعیض گسترده حکایت دارند و نشان میدهند که نظام حقوقی کشور جای خود را به ساختاری مبتنی بر تفسیر سختگیرانه طالبان از شریعت اسلامی داده است.
عفو بینالملل اجرای اعدام و شلاق در ملأ عام را «ظالمانه و خودسرانه» محکوم کرده است. با وجود فشارهای جهانی، طالبان همچنان این مجازاتها را ادامه میدهند، نشاندهنده آن که نظام قضایی عملاً ابزاری برای تثبیت قدرت و سرکوب جامعه است.
دسترسی زنان به عدالت تقریباً صفر است. دادگاههای خانواده و واحدهای مبارزه با خشونت علیه زنان تعطیل شدهاند و دختران بالاتر از کلاس ششم از تحصیل محروم شدهاند. این محدودیتها نه تنها آینده اجتماعی و تحصیلی زنان را تهدید میکند، بلکه توسعه و ثبات افغانستان را نیز با مانع روبرو کرده است.
رفتار طالبان کاملاً در تضاد با تعهدات بینالمللی افغانستان است. نظام قضایی غیرشفاف و سرکوبگر، اعتماد جامعه جهانی را کاهش داده و تعاملات بینالمللی کشور را به شدت محدود کرده است.
چهارسال حاکمیت طالبان، افغانستان را در بحرانی چندلایه گرفتار کرده است: سرکوب، تبعیض جنسیتی، نقض حقوق بشر و انزوای بینالمللی. نهادهای جهانی هشدار میدهند که بدون اصلاحات جدی، آینده کشور در مسیر فروپاشی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی قرار خواهد گرفت.
