برنامه توسعه سازمان ملل: بیش از ۱۳۳ هزار زن افغان در سه سال اخیر به فرصتهای شغلی دست یافتهاند
برنامه توسعه سازمان ملل متحد میگوید که از اکتبر ۲۰۲۱ تا سپتامبر ۲۰۲۴ بیش از ۱۳۳ هزار زن در افغانستان با حمایت این نهاد به فرصتهای کاری و درآمدی دست پیدا کردهاند؛ در حالیکه محدودیتهای طالبان، اشتغال زنان را بیش از هر زمان دیگری تحت فشار قرار داده است.
خبرگزاری آگاه: برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) به مناسبت روز جهانی کارآفرینی زنان اعلام کرده است که طی سه سال اخیر، ۱۳۳ هزار و ۲۰۰ زن افغان به کمک برنامههای این نهاد توانستهاند وارد بازار کار شوند یا کسبوکارهای کوچک خود را ایجاد کنند.
این سازمان روز چهارشنبه، ۲۸ عقرب، با نشر گزارشی گفته است که در این مدت از ۸۱ هزار و ۸۹۷ کسبوکار کوچک زنان حمایت کرده و مجموعاً بیش از ۴.۵ میلیون نفر از برنامههای اشتغالزایی بهره بردهاند.
استفان رودریگز، نماینده مقیم UNDP در افغانستان، گفته است:
«با همکاری شرکای خود، در حال ساختن آیندهای روشنتر و عادلانهتر برای همه افغانها هستیم.»
زنانی که از این برنامهها بهرهمند شدهاند، میگویند این طرحها علاوه بر ایجاد درآمد، توانایی و اعتماد به نفس آنان را افزایش داده است.
یک دختر قالینباف در ولایت بلخ گفته است:
«توانستم از پدرم حمایت کنم و اعتمادم برای ادامه تحصیل و رسیدن به هدفهایم بیشتر شد.»
با این حال، برنامه توسعه سازمان ملل هشدار داده است که محدودیتهای طالبان بر حضور زنان در محیطهای کاری و عمومی، بحران اشتغال زنان را تشدید کرده است. طبق گزارشهای این سازمان، بسیاری از زنان اجازه حضور در دفاتر، فعالیت میدانی یا کار مستقل را ندارند.
پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۱۴۰۰، زنان با ممنوعیت در مکاتب، دانشگاهها، نهادهای صحی، بخشهای خدماتی و بسیاری از حوزههای اقتصادی روبهرو شدهاند. همزمان میزان گرسنگی، بیکاری و فقر در ولایتهای مختلف افزایش یافته و میلیونها خانواده در معرض ناامنی غذایی قرار گرفتهاند.
تحلیل آگاه – منسجم و پیوسته
گزارش تازه UNDP یک تضاد بزرگ را برجسته میکند: از یکسو جامعه جهانی میکوشد زنان را در اقتصاد افغانستان زنده نگه دارد و از سوی دیگر سیاستهای محدودکننده طالبان فضای اشتغال آنان را روزبهروز کوچکتر میکند.
اشتغال زنان در افغانستان تنها یک مسئله حقوقی نیست؛ یک ستون اساسی در حفظ اقتصاد خانواده و جلوگیری از سقوط بیشتر طبقه متوسط است. حذف زنان از بازار کار، به معنای افزایش فقر، وابستگی و ازهمپاشی ساختار اقتصادی شهرها و روستاهاست.
حمایت UNDP از دهها هزار زن، گرچه ارزشمند است اما در مقایسه با محدودیتهای حاکمیتی، گستره آن مانند ترمیم یک سد شکسته با یک تکه پارچه است.
در شرایطی که زنان اجازه کار در دفاتر دولتی، بسیاری از نهادهای خصوصی، سازمانهای غیردولتی و حتی فعالیتهای اجتماعی را ندارند، فرصتهای ایجادشده توسط سازمان ملل نمیتواند جایگزین یک نظام اقتصادی باز و عادلانه شود.
این شکاف میان تلاشهای جامعه جهانی و سیاستهای طالبان، آینده حضور زنان در اقتصاد افغانستان را مبهم کرده است. اگر محدودیتها کاهش نیابد، بخش بزرگی از دستاوردهای سه دهه گذشته از بین خواهد رفت و بحران فقر و وابستگی گستردهتر میشود.
در نهایت، اشتغال زنان تنها یک موضوع جنسیتی نیست؛ پایه توسعه افغانستان است. حذف آن، هزینهای دارد که نه فقط زنان، که تمام جامعه باید بپردازد.
