قتل یک باشنده راغ بدخشان توسط افراد مسلح طالبان؛ استخراج معادن همچنان در کنترل فرماندهان محلی

منابع محلی در ولسوالی راغ بدخشان می‌گویند طالبان یک باشنده روستای آب‌جم را به‌گونه بی‌رحمانه کشته‌اند؛ حادثه‌ای که بار دیگر نقش فرماندهان محلی طالبان در زورگیری و تصرف معادن طلا را برجسته می‌سازد.
خبرگزاری آگاه:
منابع محلی در ولسوالی راغ بدخشان روز جمعه، ۳۰ عقرب، به روزنامه ۸صبح تأیید کرده‌اند که ظهیرالدین، باشنده روستای آب‌جم، شب گذشته توسط فردی به نام امرالله، از افراد مسلح وابسته به عمادالدین کریمی—فرمانده محلی طالبان—به قتل رسیده است. عمادالدین کریمی زیر فرمان مولوی نجیب، یکی از قوماندانان طالبان در ولایت لغمان، فعالیت می‌کند.
به گفته این منابع، در سال‌های اخیر با شدت یافتن استخراج معادن طلا در بدخشان، طالبان به‌ویژه فرماندهان محلی، فشار زیادی بر معدن‌کاران وارد کرده‌اند. آنان توضیح می‌دهند که معدن‌کاران با تحمل سختی فراوان و هزینه‌های سنگین زمانی که به «رگ طلا» می‌رسند، طالبان معدن را از آنان گرفته و خودشان به استخراج آن می‌پردازند.
منابع می‌گویند کسانی از میان طالبان که زور بیشتری دارند، معدن‌کاران را مجبور به پرداخت باج و «سهم» می‌کنند، و هرگونه مخالفت یا مقاومت با خشونت پاسخ داده می‌شود.
باشنده‌گان محل با محکوم کردن این قتل، از مقام‌های طالبان خواسته‌اند که عاملان را تحت پیگرد قرار دهند؛ هرچند مردم می‌گویند که عاملان این جنایت «کاملاً شناخته‌شده‌اند» و بیم آن می‌رود که هیچ‌گونه رسیدگی‌ای صورت نگیرد.
این رویداد در حالی رخ می‌دهد که شهروندان کشور در ماه‌های اخیر نسبت به استخراج بی‌رویه و غارت‌گونه معادن توسط طالبان بارها هشدار داده‌اند. آنان می‌گویند این روند نه‌تنها سرمایه‌های ملی را نابود کرده، بلکه به تخریب گسترده محیط زیست و تخلیه معادن بدون هیچ‌گونه نظارت و معیارهای فنی منجر شده است.
تحلیل آگاه:
قتل ظهیرالدین یک نمونه تکان‌دهنده از بی‌قانونی ساختاری و اقتصاد جنگی طالبان در مناطق معدن‌خیز افغانستان است. استخراج طلا در بدخشان نه‌تنها یک فعالیت اقتصادی نیست، بلکه منبع اصلی تأمین مالی فرماندهان محلی طالبان محسوب می‌شود؛ ساختاری که با خشونت، اخاذی، و سرکوب مردم همراه است.
در نبود نهادهای پاسخ‌گو و نظارت مستقل، معادن افغانستان به‌جای تبدیل شدن به موتور توسعه، در اختیار شبکه‌ای از فرماندهان و گروه‌های مسلح قرار گرفته‌اند که نتیجه آن افزایش ناامنی، فرار مردم محلی، تخریب محیط زیست و از بین رفتن سرمایه‌های ملی است.