سازمان ملل: بحران گرسنگی در افغانستان دو برابر شد؛ ۱۷ میلیون نفر در سال آینده نیازمند کمک فوری
دفتر هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) هشدار داده است که در سال آینده بیش از ۱۷ میلیون نفر در افغانستان با ناامنی شدید غذایی روبهرو خواهند شد؛ از این میان، بیش از ۵.۲ میلیون نفر در وضعیت «اضطراری»، یعنی یک قدم مانده به قحطی قرار دارند. این رقم نسبت به سال گذشته دو برابر شده است.
خبرگزاری آگاه
اوچا روز دوشنبه، ۱۷ قوس اعلام کرده است که بحران گرسنگی در افغانستان در سال آینده شدت خواهد گرفت و میلیونها نفر، شامل کودکان، زنان سرپرست خانواده، و افراد بازگشته از خارج، با وضعیت «ی بحرانی» روبهرو خواهند شد.
بر اساس این گزارش:
- ۱۷ میلیون نفر با ناامنی شدید غذایی مواجهاند.
- ۵.۲ میلیون نفر در وضعیت اضطراری قرار دارند؛ یعنی دو برابر سال گذشته.
- خشکسالی در ۱۲ ولایت همچنان ادامه دارد و تاکنون حدود ۳ میلیون نفر را تحت تأثیر قرار داده است.
- بازگشت اجباری مهاجران، تنها در سال ۲۰۲۵ بیش از ۲ میلیون نفر از ایران و پاکستان بوده که فشار سنگینی بر منابع و خدمات وارد کرده است.
با افزایش نیازها، اوچا اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶، حدود ۱۷ میلیون نفر (۸۰ درصد نیازمندان) در اولویت کمکرسانی قرار خواهند گرفت. برای اجرای این برنامه، ۱.۷۲ میلیارد دلار بودجه مورد نیاز است.
تحلیل آگاه
گرسنگی؛ پیامد قدرتگیری طالبان، نه فقط خشکسالی
هرچند خشکسالی در افغانستان یک عامل مهم است، اما سقوط اقتصاد پس از تسلط طالبان باعث شده که:
- کار و درآمد میلیونها نفر از بین برود؛
- زنان از بازار کار حذف شوند؛
- سرمایهگذاری خارجی متوقف شود؛
- تجارت و بانکداری دچار رکود شدید گردد.
کارشناسان میگویند بحران گرسنگی امروز بیش از آنکه «طبیعی» باشد، سیاسی و ساختاری است.
اخراج مهاجران؛ ضربه دوم
دهها هزار خانواده که سالها در ایران و پاکستان کار کرده بودند، پس از اخراج یا فشارهای سیستماتیک، به افغانستان برگشتانده شدهاند. آنها:
- بدون شغل وارد کشور میشوند،
- در مناطق خشکسالیزده مستقر میشوند،
- فشار تقاضا را بر آب، زمین و کمکها افزایش میدهند.
فقر از مرزها به داخل منتقل میشود.
وابستگی خطرناک به کمکها
وقتی ۱۷ میلیون نفر برای زنده ماندن به سازمانهای بینالمللی وابسته میشوند، آینده کشور گروگان میگردد.
این وضعیت میتواند طالبان را به جای اصلاح اقتصاد، به ادامه سیاستگذاری بدون مسوولیت تشویق کند؛ زیرا هزینه حکومتداری را جامعه جهانی میپردازد و مردم بهای آن را با گرسنگی میدهند.
قربانی نهایی: مردم بیصدا
سیاستهای طالبان، تحریمهای بینالمللی، خشکسالی، و اخراج مهاجران؛ هر چهار عامل به یک نقطه مشترک رسیدهاند: گسترش گرسنگی و مرگ خاموش مردم بیصدا.
