هشدار سازمان ملل: فقر زنانه جهان را تهدید میکند؛ آیا برابری جنسیتی به رؤیایی دستنیافتنی بدل میشود؟
بخش زنان سازمان ملل متحد هشدار داده است که در صورت تداوم وضعیت کنونی، تا سال ۲۰۳۰ صدها میلیون زن و دختر در سراسر جهان همچنان در فقر شدید زندگی خواهند کرد؛ وضعیتی که تحقق برابری جنسیتی را با تهدید جدی روبهرو میسازد.
خبرگزاری آگاه:
بخش زنان سازمان ملل متحد (UN Women) روز پنجشنبه، ۸ جنوری، با نشر گزارشی اعلام کرد که اگر روندهای فعلی تغییر نکند، حدود ۳۵۱ میلیون زن و دختر تا سال ۲۰۳۰ در فقر شدید باقی خواهند ماند. این گزارش هشدار میدهد که جهان در چنین شرایطی از دستیابی به هدف برابری جنسیتی باز خواهد ماند.
در این گزارش آمده است که فقر گسترده زنان و دختران، نتیجه مستقیم کمبود سرمایهگذاری، نابرابریهای ساختاری و بیتوجهی مزمن به حقوق زنان در سطح ملی و جهانی است. با این حال، سازمان ملل تأکید کرده است که این وضعیت برگشتناپذیر نیست و در صورت انجام سرمایهگذاریهای هدفمند و اتخاذ سیاستهای درست، میتوان مسیر را تغییر داد.
UN Women همچنین تصریح کرده است که سرمایهگذاری در کاهش «شکاف دیجیتال جنسیتی» میتواند نقش تعیینکنندهای در بهبود وضعیت ایفا کند. بر اساس این گزارش، با دسترسی برابر زنان به فناوری و فرصتهای دیجیتال، بیش از ۳۴۳ میلیون زن و دختر میتوانند از مزایای اقتصادی بهرهمند شوند و حدود ۳۰ میلیون نفر از چرخه فقر خارج گردند.
این نهاد سازمان ملل در پایان گزارش خود تأکید کرده است که برابری جنسیتی تنها یک هدف اجتماعی نیست، بلکه اساس صلح پایدار، توسعه همهجانبه و تحقق حقوق بشر در جهان بهشمار میرود و باید به یک اولویت جدی در سیاستگذاریهای جهانی تبدیل شود.
تحلیل آگاه:
هشدار تازه بخش زنان سازمان ملل، تنها یک آمار نگرانکننده نیست؛ بلکه زنگ خطری است برای جهانی که وعده «برابری تا ۲۰۳۰» را سالهاست تکرار میکند، اما در عمل از تحقق آن فاصله میگیرد. وقتی صدها میلیون زن و دختر در آستانه دهه آینده همچنان در فقر شدید باقی بمانند، این پرسش جدی مطرح میشود که آیا جامعه جهانی واقعاً به برابری جنسیتی باور دارد یا آن را صرفاً در سطح شعار حفظ کرده است؟
فقر زنانه، پدیدهای تصادفی نیست؛ بلکه محصول ساختارهای نابرابر اقتصادی، سیاسی و فرهنگی است. در بسیاری از کشورها، زنان دسترسی کمتری به آموزش، بازار کار، مالکیت منابع و فناوری دارند و همین نابرابریها، فقر را بهگونهای سیستماتیک بازتولید میکند. هشدار UN Women نشان میدهد که بدون تغییر این ساختارها، هیچ برنامه توسعهای به نتیجه نخواهد رسید.
اهمیت اشاره این گزارش به «شکاف دیجیتال جنسیتی» نیز قابل توجه است. در جهانی که اقتصاد دیجیتال به یکی از موتورهای اصلی رشد تبدیل شده، محروم ماندن زنان از دسترسی به فناوری، به معنای حذف آنان از فرصتهای آینده است. سرمایهگذاری در آموزش دیجیتال و دسترسی برابر به فناوری، نهتنها یک اقدام حمایتی، بلکه یک ضرورت اقتصادی و توسعهای محسوب میشود.
برای کشورهایی مانند افغانستان، این گزارش معنای دوچندان دارد. جایی که زنان نهتنها با فقر اقتصادی، بلکه با محدودیتهای شدید حقوقی و اجتماعی روبهرو هستند، خطر ماندگار شدن فقر زنانه بسیار بالاتر است. اگر جامعه جهانی نتواند میان کمکهای بشردوستانه، فشار سیاسی و سرمایهگذاری در توانمندسازی زنان توازن ایجاد کند، نسلهای آینده با بحرانهای عمیقتری روبهرو خواهند شد.
در نهایت، پیام اصلی این گزارش روشن است: برابری جنسیتی هزینه نیست، سرمایهگذاری است. نادیده گرفتن آن، جهان را فقیرتر، نابرابرتر و ناامنتر میکند. اکنون این پرسش پیش روی دولتها و نهادهای بینالمللی قرار دارد که آیا آمادهاند از هشدارها عبور کرده و به اقدام واقعی دست بزنند، یا اجازه خواهند داد فقر، آینده میلیونها زن و دختر را برای همیشه رقم بزند.
