فرمان‌های طالبان جایگزین بمباران؛ افغانستان گرفتار بدترین بحران انسانی جهان

ای‌بی‌سی نیوز گزارش داده که پس از چهار سال سلطه طالبان، امنیت دیگر مسئله اصلی در افغانستان نیست و مردم با بحرانی انسانی مواجه‌اند که ناشی از فرمان‌های طالبان، محدودیت‌های شدید، فروپاشی خدمات و کاهش کمک‌های بین‌المللی است.

خبرگزاری آگاه:

به گزارش ای‌بی‌سی نیوز، در داخل افغانستان، فرمان‌های طالبان جایگزین بمباران‌های هوایی و حمله‌های انتحاری شده و مردم همچنان قربانی سیاست‌ها و محدودیت‌های این گروه می‌شوند. بیش از نیمی از جمعیت افغانستان به کمک‌های بشردوستانه وابسته‌اند، اما کمک‌های مالی اهداکنندگان از سال ۲۰۲۱ به شدت کاهش یافته است، وضعیتی که ناشی از بحران‌های جهانی و بی‌میلی غرب برای تعامل با طالبان عنوان شده است.

بر اساس گزارش، تعطیلی تقریباً کامل آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) در سال جاری، وضعیت را وخیم‌تر کرده است. بیش از ۴۰۰ مرکز درمانی در سراسر کشور تعطیل شده و صدها هزار نفر دسترسی مطمئن به غذا و مراقبت‌های پزشکی ندارند. پزشکان هشدار داده‌اند که کودکان به دلایلی قابل پیشگیری جان خود را از دست می‌دهند و وضعیت سوءتغذیه در شفاخانه کودکان ایندیرا گاندی در کابل به وضوح مشاهده می‌شود.

دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه ملل متحد (OCHA) پیش‌بینی کرده که افغانستان در سال ۲۰۲۶ نیز یکی از بزرگترین بحران‌های بشردوستانه جهان خواهد بود. سال‌ها جنگ، شکنندگی اقتصادی و سرمایه‌گذاری ناکافی در خدمات اساسی باعث کاهش تاب‌آوری جمعیت شده و فشارها با ناامنی غذایی، بازگشت گسترده مهاجران، خشکسالی، رویدادهای طبیعی و محرومیت زنان و دختران از زندگی عمومی تشدید شده‌اند. نزدیک به ۲۱.۹ میلیون تن، یعنی ۴۵ درصد از جمعیت افغانستان، در سال ۲۰۲۶ به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت.

تحلیل آگاه:

تحلیل آگاه نشان می‌دهد که بحران افغانستان دیگر تنها امنیتی نیست، بلکه بحران انسانی و اجتماعی عمیق است که توسط فرمان‌های طالبان، فروپاشی خدمات، محرومیت زنان و کاهش کمک‌های بین‌المللی تشدید شده است. جایگزینی بمباران و حملات انتحاری با فرمان‌های سرکوبگر طالبان، موجب شده مردم همچنان قربانی سیاست‌های حکومتی باشند و دسترسی به غذا، مراقبت‌های پزشکی و آموزش محدود شود.

وابستگی بیش از نیمی از جمعیت به کمک‌های بشردوستانه، تعطیلی صدها مرکز درمانی و افزایش سوءتغذیه کودکان، پیامد مستقیم فقدان سرمایه‌گذاری و ضعف نهادهای دولتی است. این بحران، هم تهدیدی فوری برای زندگی میلیون‌ها نفر و هم زنگ خطری برای جامعه بین‌المللی است که نیازمند اقدامات فوری و پایدار برای کمک به افغانستان است.

در واقع، افغانستان اکنون با مجموعه‌ای از فجایع همزمان مواجه است: ناامنی، فقر، بحران غذایی، بازگشت مهاجران، خشکسالی و محرومیت سیستماتیک زنان و دختران. بدون برنامه‌ریزی بین‌المللی و فشار بر طالبان برای رفع محدودیت‌ها و بازسازی خدمات اساسی، این بحران انسانی سال‌های طولانی ادامه خواهد داشت و پیامدهای منطقه‌ای و جهانی به همراه خواهد داشت.