فقر و بیسرپناهی در افغانستان؛ سازمان ملل از چرخهای هشدار میدهد که زندگی میلیونها نفر را درهم شکسته است
برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد (UN-Habitat) هشدار داده است که فقر و نبود مسکن مناسب در افغانستان رابطهای دوطرفه و تقویتکننده دارند و تا زمانی که دسترسی همگانی به مسکن مناسب تضمین نشود، شکستن این چرخه ممکن نخواهد بود.
خبرگزاری آگاه:
برنامه اسکان بشر سازمان ملل روز دوشنبه، ۲۲ جدی، در صفحه ایکس اعلام کرد که فقر و نبود مسکن مناسب بهگونهای عمیق به هم پیوند خوردهاند و هرکدام باعث تشدید دیگری میشود. این نهاد تأکید کرده است که تنها راه شکستن این چرخه، تضمین دسترسی همه شهروندان به مسکن مناسب و پایدار است.
UN-Habitat افزوده است که مسکن مناسب تنها یک سرپناه نیست، بلکه ستون اساسی کرامت انسانی، ایجاد فرصتهای اقتصادی و افزایش توان ایستادهگی مردم در برابر بحرانها به شمار میرود.
این سازمان پیشتر نیز هشدار داده بود که شهرهای افغانستان با کمبود شدید سرمایهگذاری روبهرو هستند و گسترش سکونتگاههای غیررسمی، توانایی دولتها و نهادهای شهری را برای ارایه خدمات اساسی به شدت تحت فشار قرار داده است.
سازمان ملل همچنین یادآور شده است که حق مسکن، زمین و دارایی به معنای دسترسی به خانهای امن، پایدار و عاری از ترس اخراج اجباری است؛ حقی که باید بدون تبعیض برای همه افراد جامعه تضمین شود.
تحلیل آگاه:
پیام UN-Habitat بار دیگر نشان میدهد که بحران مسکن در افغانستان تنها یک مشکل عمرانی نیست، بلکه ریشهای عمیق در فقر ساختاری، نابرابری و فروپاشی اقتصادی دارد. وقتی میلیونها شهروند به مسکن امن و پایدار دسترسی ندارند، فقر بازتولید میشود و مردم توان خروج از چرخه بیکاری، ناامنی غذایی و آسیبپذیری اجتماعی را از دست میدهند.
تحلیل آگاه نشان میدهد که نبود سیاستهای شهری، کاهش سرمایهگذاری و بیتوجهی طالبان به نیازهای اساسی مردم باعث شده است که سکونتگاههای غیررسمی به سرعت گسترش یابد و خدمات شهری، بهویژه آب، بهداشت و سرپناه، به مرحله بحرانی برسد. این وضعیت، بیش از همه زنان، کودکان و خانوادههای کمدرآمد را در معرض بیخانمانی و اخراج اجباری قرار میدهد.
در شرایطی که افغانستان همزمان با فقر گسترده، بیکاری، بازگشت مهاجران و کاهش کمکهای بینالمللی روبهرو است، مسکن به یک مسئله حیاتی برای بقا و کرامت انسانی تبدیل شده است. بدون تضمین حق مسکن و سرمایهگذاری هدفمند در شهرها، نه تنها فقر کاهش نخواهد یافت، بلکه شکافهای اجتماعی عمیقتر شده و بحران انسانی افغانستان وارد مرحلهای مزمن و پایدار خواهد شد.
