طالبان حتی صدای خود را هم زندانی کرد؛ پنج خبرنگار تلویزیون ملی به جرم «ریش کوتاه» پشت میله‌ها

در ادامه سیاست‌های سخت‌گیرانه و ایدئولوژیک طالبان، منابع محلی در ولایت بدخشان تأیید می‌کنند که محتسبان امر به معروف و نهی از منکر این گروه، پنج خبرنگار رادیو تلویزیون ملی طالبان را تنها به‌دلیل کوتاه بودن ریش بازداشت و روانه زندان کرده‌اند؛ اقدامی که نشان می‌دهد ماشین سرکوب طالبان، حتی نیروهای وابسته به خود این گروه را نیز در امان نگذاشته است.

خبرگزاری آگاه:
منابع محلی در ولایت بدخشان به خبرگزاری آگاه گفته‌اند که محتسبان امر به معروف و نهی از منکر طالبان روز چهارشنبه، ۲۴ جدی، پنج خبرنگار رادیو تلویزیون ملی تحت اداره این گروه را بازداشت و به زندان منتقل کرده‌اند.

به گفته این منابع، علت بازداشت این خبرنگاران «کوتاه بودن ریش» عنوان شده است؛ موضوعی که بار دیگر نشان‌دهنده حاکمیت سلیقه‌ای، غیرقانونی و افراطی طالبان بر زندگی حرفه‌ای و شخصی افراد است.

منابع تأکید می‌کنند که در میان بازداشت‌شدگان، مسوول بخش نشرات رادیو تلویزیون ملی طالبان در بدخشان نیز حضور دارد؛ مسئولی که خود بخشی از ساختار تبلیغاتی این گروه به شمار می‌رود.

بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده، محتسبان امر به معروف و نهی از منکر طالبان در بدخشان طی ماه‌های اخیر فشارها و آزارهای گسترده‌ای را بر شهروندان این ولایت اعمال کرده‌اند. این نیروها بارها به بهانه «اجرای شریعت» به زندگی خصوصی مردم مداخله کرده‌اند.

منابع محلی می‌افزایند که طالبان بارها به مراسم عروسی یورش برده، موسیقی را قطع کرده و محافل شادی مردم را برهم زده‌اند؛ اقداماتی که خشم و نارضایتی گسترده شهروندان را در پی داشته است.

تحلیل آگاه:
بازداشت خبرنگاران رادیو تلویزیون ملی طالبان به‌دلیل کوتاه بودن ریش، تنها یک رویداد ساده یا «سوءتفاهم اداری» نیست؛ این اتفاق نماد روشنی از بحران عمیق درون‌ساختاری طالبان و ماهیت واقعی نظامی است که بر افغانستان تحمیل شده است.

طالبان که با شعار «نظام اسلامی» به قدرت رسیدند، امروز حتی تحمل ظاهر دلخواه خود را در میان کارمندان‌شان ندارند. وقتی خبرنگار وابسته به رسانه رسمی طالبان نیز امنیت شغلی و جانی ندارد، وضعیت خبرنگاران مستقل، فعالان مدنی و شهروندان عادی کاملاً قابل تصور است.

این رویکرد نشان می‌دهد که «امر به معروف» در عمل به ابزار سرکوب، تحقیر و کنترل اجتماعی بدل شده؛ ابزاری که نه بر قانون، بلکه بر سلیقه و افراط استوار است. طالبان با چنین سیاست‌هایی، افغانستان را نه به سوی ثبات، بلکه به سوی انسداد اجتماعی، ترس عمومی و فروپاشی سرمایه انسانی سوق می‌دهند.
حکومتی که با ریش، موسیقی و شادی مردم می‌جنگد، نه مدافع دین است و نه نماینده جامعه؛ بلکه گروگان‌گیر آینده یک ملت است.