هراس از فروپاشی زیر نام دین؛ مقام طالبان از «توطئه جهانی» و شرط احترام با پایگاه بگرام پرده برداشت
محمدنبی عمری، معین وزارت داخله طالبان، با ابراز نگرانی از آنچه «تلاشهای جهانی برای سرنگونی طالبان» خواند، گفته است اگر این گروه حضور نیروهای خارجی در پایگاه بگرام را بپذیرد، دیگر با جهان «هیچ مشکلی» نخواهد داشت؛ اظهاراتی که همزمان از هراس عمیق طالبان نسبت به آینده قدرت و تناقض در شعارهای استقلالطلبانه این گروه پرده برمیدارد.
خبرگزاری آگاه:
محمدنبی عمری، معین وزارت داخله طالبان، روز پنجشنبه، ۲۵ جدی، در نشستی در کابل ادعا کرد که جهان در تلاش است حکومت و نظام طالبان را سرنگون کرده و بهجای آن «یک دموکراسی یهودی و نصرانی دیگر» را در افغانستان حاکم سازد.
او با اشاره به حمله امریکا به طالبان در سال ۲۰۰۱، نسبت به احتمال تغییر دوباره نظام در افغانستان هشدار داد و گفت که چنین سناریویی از سوی دشمنان طالبان دنبال میشود.
این مقام طالبان در بخشی از سخنانش گفت:
«کسانی که چنین خوابهایی میبینند، اگر خدا ناخواسته این خوابهایشان به واقعیت تبدیل میشد، دین و مدرسه را رها نکنید، جاسوس خانهبهخانه نشوید و دشمن نسازید.»
محمدنبی عمری همچنین ادعا کرد که طالبان از «توطئههای دشمنان» آگاهاند و از مردم خواست در صورت مشاهده موارد مشکوک، اطلاعات خود را با مسئولان این گروه شریک سازند.
او تأکید کرد که به باور طالبان، دشمنی جهان با این گروه نه بهدلیل سیاستها، بلکه بهخاطر «دینداری و استقلال» آنان است. به گفته او، اگر جهان توانایی میداشت، اجازه نمیداد اداره طالبان «حتا یک ماه دوام بیاورد».
اظهارات عمری در حالی مطرح میشود که او پیشتر گفته بود در صورتی که طالبان حضور نیروهای خارجی در پایگاه بگرام را بپذیرند، دیگر «محترم» خواهند بود؛ سخنی که واکنشهای گستردهای را برانگیخته است.
تحلیل آگاه:
سخنان محمدنبی عمری، بیش از آنکه نشاندهنده قدرت و اطمینان طالبان باشد، بیانگر ترس مزمن این گروه از تکرار تاریخ است. حکومتی که خود را «مستقل» میخواند، اما احترام جهانی را به پذیرش حضور نیروهای خارجی در بگرام گره میزند، عملاً تناقض عمیق در گفتمانش را عیان میسازد.
طالبان سالها با شعار «مبارزه با اشغال» جنگیدند، اما امروز یکی از مقامات ارشدشان میگوید اگر پایگاه بگرام دوباره در اختیار خارجیها قرار گیرد، مشکل حل میشود. این سخن نهتنها استقلالطلبی طالبان را زیر سؤال میبرد، بلکه نشان میدهد که مسئله اصلی، ماندن در قدرت به هر قیمت است.
از سوی دیگر، نسبتدادن همه مخالفتها به «دشمنی با دین» تلاشی آشنا برای فرار از پاسخگویی است. جهان طالبان را نه بهخاطر دینداری، بلکه بهدلیل نقض گسترده حقوق بشر، حذف زنان از زندگی اجتماعی، سرکوب رسانهها و انحصار کامل قدرت به رسمیت نمیشناسد.
درخواست از مردم برای گزارشدهی و «معلومات دادن» نیز یادآور الگوی خطرناک امنیتیسازی جامعه است؛ الگویی که بیاعتمادی، ترس و شکاف اجتماعی را تعمیق میکند و افغانستان را بیش از پیش به یک زندان بزرگ بدل میسازد.
خبرگزاری آگاه تأکید میکند:
طالبان اگر نگران سقوطاند، پاسخ آن نه در توهم توطئه جهانی است و نه در پایگاه بگرام؛ بلکه در احترام به مردم، حقوق بشر و ایجاد یک نظام فراگیر نهفته است. حکومتی که مشروعیت داخلی ندارد، با خطابههای ایدئولوژیک و ترساندن مردم، دوام نخواهد آورد.
