وقتی نان از کودکی گرانتر میشود؛ بحران گرسنگی، دختران افغانستان را به ازدواج اجباری میکشاند
رئیس برنامه جهانی غذا در افغانستان هشدار داده است که بحران سوءتغذیه در کشور به مرحلهای رسیده که خانوادهها برای زندهماندن، دخترانشان را به ازدواج زودهنگام میفروشند. آماری که او ارائه میکند، از یک فاجعه خاموش خبر میدهد: میلیونها کودک و زن در آستانه مرگ تدریجی با گرسنگی.
خبرگزاری آگاه
جان ایلیف، رئیس برنامه جهانی غذا (WFP) در افغانستان، از وخامت بیسابقه بحران سوءتغذیه در کشور ابراز نگرانی کرده و گفته است که گرسنگی، زندگی زنان و کودکان را بهشدت تهدید میکند.
او به خبرگزاری فرانسه گفته است:
«ما شاهدیم که دختران برای ازدواج زودهنگام فروخته میشوند، فقط برای اینکه خانوادههایشان بتوانند غذا تهیه کنند.»
به گفته این مقام سازمان ملل، در ۱۲ ماه آینده حدود پنج میلیون زن و کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه خواهند شد و نزدیک به چهار میلیون کودک به درمان فوری نیاز دارند.
جان ایلیف افزوده است که کاهش شدید کمکهای بینالمللی، بهویژه پس از کاهش بودجه ایالات متحده، باعث شده دسترسی به کمکهای بشردوستانه در افغانستان تقریباً دو سوم کاهش یابد.
او هشدار داد:
«اگر نتوانیم کودکان مبتلا به سوءتغذیه را درمان کنیم، خواهند مرد.»
به گفته او، کلینیکهایی که کودکان دچار سوءتغذیه را درمان میکردند، یکی پس از دیگری در حال تعطیلشدن هستند و این وضعیت برای خانوادهها «تکاندهنده» است.
کمیته بینالمللی نجات نیز پیشتر نسبت به تشدید بحران گرسنگی در افغانستان هشدار داده و گفته بود که میلیونها خانواده دیگر حتی به حداقل مواد غذایی دسترسی ندارند.
تحلیل آگاه
این فقط یک بحران غذایی نیست؛ این فروپاشی اجتماعی زیر سایه طالبان است.
وقتی یک خانواده دخترش را برای نان میفروشد، جامعه دیگر در حال بقا نیست—در حال سقوط اخلاقی و انسانی است. گرسنگی در افغانستان فقط شکمها را خالی نکرده؛ کودکی را معاملهپذیر کرده است.
طالبان که نیمی از جامعه را از آموزش و کار حذف کردند، عملاً ستون اقتصادی خانوادهها را شکستند. وقتی زنان اجازه کار ندارند، وقتی دختران از مکتب رانده میشوند، نتیجهاش همین است:
نان = ازدواج اجباری
بقا = قربانیکردن آینده
از سوی دیگر، جامعه جهانی هم در این فاجعه شریک است. جهان افغانستان را به حال خود رها کرد؛ بدون برنامه، بدون فشار سیاسی، بدون تضمین کمک پایدار. کمکها قطع شد، اما بحران متوقف نشد—عمیقتر شد.
سؤال اصلی این است:
🔹 طالبان با چه مشروعیتی بر مردمی حکومت میکنند که برای زندهماندن، فرزندانشان را میفروشند؟
🔹 و جهان تا کی تماشاگر این سقوط خواهد بود؟
اگر امروز گرسنگی، دختران را میفروشد، فردا نفرت، کل جامعه را خواهد بلعید.
⚠️ این بحران فقط غذایی نیست؛ این هشدار یک انفجار اجتماعی است.
