اختلاف بر سر گرسنگی؛ طالبان آمار سوءتغذیه را کوچکتر از واقعیت اعلام میکنند
در حالیکه برنامه جهانی غذا شمار زنان و کودکان مبتلا به سوءتغذیه در افغانستان را پنج میلیون نفر اعلام کرده، طالبان این رقم را حدود سه میلیون میدانند؛ اختلافی که نگرانیها درباره پنهانکاری و کماهمیت جلوهدادن بحران انسانی را افزایش داده است.
خبرگزاری آگاه
خبرگزاری فرانسه روز شنبه ۲۷ جدی گزارش داد که طالبان مدعی حمایت از زنان و کودکان دچار سوءتغذیه هستند، اما آمار ارائهشده از سوی این گروه با ارقام نهادهای بینالمللی تفاوت چشمگیر دارد.
برنامه جهانی غذا اعلام کرده است که حدود پنج میلیون زن و کودک در افغانستان با سوءتغذیه دستوپنجه نرم میکنند و نزدیک به چهار میلیون تن از آنها به درمان فوری نیاز دارند. این نهاد هشدار داده که در صورت ادامه وضعیت کنونی، میلیونها نفر در سال ۲۰۲۶ به سوءتغذیه حاد مبتلا خواهند شد.
در مقابل، شرافت زمان، سخنگوی وزارت صحت عامه طالبان گفته است که ۱.۳ میلیون کودک دچار سوءتغذیه متوسطاند و حدود ۷۰۰ هزار کودک به سوءتغذیه حاد مبتلا هستند. او همچنین ادعا کرده که ۹۰۰ هزار زن با سوءتغذیه متوسط تا شدید روبهرو اند.
برنامه جهانی غذا با درخواست اضطراری ۳۹۰ میلیون دالر قصد دارد در شش ماه آینده غذای شش میلیون افغان را تأمین کند.
تحلیل آگاه
جنگ با ارقام؛ وقتی گرسنگی را کوچک نشان میدهند
اختلاف آماری میان طالبان و برنامه جهانی غذا فقط یک تفاوت عددی نیست؛ این اختلاف، یک جنگ سیاسی بر سر «واقعیت» است. وقتی طالبان بهجای پنج میلیون، از سه میلیون سخن میگویند، در حقیقت تلاش میکنند عمق فاجعه را کوچک جلوه دهند.
سؤال کلیدی این است:
🔹 چرا یک حکومت باید بحران گرسنگی را کمتر از واقعیت نشان دهد؟
پاسخ روشن است: اعتراف به فاجعه یعنی اعتراف به ناتوانی.
طالبان میدانند که گرسنگی گسترده، نهتنها یک بحران انسانی، بلکه یک شکست سیاسی است. هر کودک لاغر، هر مادر بیغذا، هر خانواده محتاج کمک، سندی زنده علیه ادعای «کنترول اوضاع» است.
در اینجا یک تضاد بزرگ دیده میشود:
طالبان میگویند امنیت آوردهاند، اما مردم نان ندارند.
طالبان میگویند نظام برقرار است، اما کودکان از سوءتغذیه میمیرند.
کوچککردن ارقام، نه گرسنگی را کم میکند و نه شکمها را سیر. این فقط فاصله میان واقعیت مردم و روایت رسمی حکومت را عمیقتر میسازد.
اگر گرسنگی امروز با آمارسازی پنهان شود، فردا با بحران اجتماعی، مهاجرت گسترده و انفجار خاموش نارضایتی سر باز خواهد کرد. هیچ حکومتی نمیتواند با شکم گرسنه مردم، ثبات بسازد.
