طالبان بهدنبال «پولیس زن» برای سرکوب زنان؛ وقتی امر به معروف به ابزار تعقیب بدل میشود
ریاست امر به معروف طالبان در تخار با ارسال نامهای رسمی به والی این گروه، خواستار همکاری پولیس زن برای برخورد شدیدتر با زنان شده است؛ اقدامی که نشان میدهد پروژه کنترل اجتماعی طالبان وارد مرحله تازهای از فشار سیستماتیک بر زندگی خصوصی شهروندان، بهویژه زنان، شده است.
خبرگزاری آگاه
ریاست امر به معروف و نهی از منکر طالبان در ولایت تخار در مکتوبی رسمی از والی این گروه خواسته است که فرماندهی امنیه را مکلف کند تا پولیس زن را در اختیار این اداره قرار دهد.
در این نامه که به تاریخ ۲۵ جدی صادر شده، آمده است که پولیس زن باید «در خدمت محتسبین» ایفای وظیفه کند تا برخورد با زنان بهاصطلاح «بدحجاب سرکش» تشدید شود.
به گفته منابع، این اقدام در ادامه سیاستهای سختگیرانه طالبان علیه زنان صورت میگیرد؛ سیاستهایی که در روزهای اخیر بار دیگر شدت یافته است.
شاهدان عینی میگویند محتسبان طالبان بهویژه در هرات، زنان و دختران را با خشونت بازداشت و بازجویی کردهاند. در یک هفته گذشته، طالبان در مناطق پرجمعیت هرات حضور یافته و زنانی را که مانتو به تن داشتند، بازداشت کردهاند.
پیشتر نیز محتسبان طالبان در کابل و شماری از شهرهای دیگر، زنان را به بهانه «رعایتنکردن حجاب مدنظر» مورد بازداشت، توهین و آزار قرار داده بودند.
در بخشی دیگر از نامه ریاست امر به معروف طالبان در تخار، این اداره اعلام کرده که فهرست «بینمازان و تارکین جماعت» را تهیه کرده و از ریاست حج و اوقاف طالبان خواسته است که در مورد مساجد اقدام کند.
همچنین از ادارات دولتی خواسته شده فهرست آن دسته از روسا را ارائه دهند که به گفته این نهاد، «سر و صورت کارمندانشان برابر با سنت پیامبر نیست».
این اقدامات در حالی صورت میگیرد که آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، پیشتر اعلام کرده بود دستکم ۶۰ زن و دختر جوان تنها در یک ماه از کابل بهدلیل حجاب بازداشت شدهاند.
تحلیل آگاه
آنچه امروز در تخار اتفاق افتاده، فقط یک نامه اداری نیست؛ این یک اعلان رسمیِ جنگ علیه زندگی عادی مردم است. طالبان دیگر فقط به کنترل خیابان بسنده نمیکنند، آنها حالا میخواهند به اتاق خواب، نمازخانه، آینه حمام و ذهن شهروندان هم وارد شوند.
وقتی امر به معروف از والی میخواهد پولیس زن را در اختیارش بگذارد، هدف روشن است:
نه حمایت از زنان، بلکه استفاده از زنان برای سرکوب زنان دیگر.
این یعنی طالبان میخواهند سیستم فشار را «زنانهسازی» کنند تا سرکوب را مشروعتر جلوه دهند؛ یک ترفند خطرناک که میگوید: «خودِ زنها هم علیه زنها اقدام میکنند».
اما واقعیت این است:
این پولیس زن نه ابزار اختیار، بلکه ابزار اجبار است.
در این ساختار، زن دیگر شهروند نیست؛ پرونده است.
دیگر انسان نیست؛ مظنون است.
و دیگر صاحب حق نیست؛ موضوع بازجویی است.
طالبان از «حجاب» فقط بهعنوان پوشش استفاده نمیکنند؛
از آن بهعنوان اهرم قدرت استفاده میکنند.
همزمان با بازداشت زنان بهخاطر مانتو، حالا فهرست «بینمازان» هم تهیه میشود. این یعنی حکومت دیگر نه فقط رفتار عمومی، بلکه ایمان خصوصی مردم را هم هدف گرفته است.
سؤال اینجاست:
کدام حکومت مشروع، نماز مردم را لیست میکند؟
کدام دولت سالم، سر و صورت کارمندان را معیار وفاداری میداند؟
طالبان در حال ساختن یک جامعه امنیتیِ مذهبیاند؛ جایی که ترس جای قانون را میگیرد و اطاعت جای انتخاب را.
این روند فقط سرکوب زنان نیست؛ این تمرینِ اطاعت جمعی است.
اول زنان، بعد مردان، بعد کودکان، بعد اندیشهها.
پیام این نامه از تخار واضح است:
طالبان میخواهند جامعه را با زور «پاک» کنند؛ اما آنچه در واقع پاک میشود، آزادی است.
وقتی حکومت به حجاب، نماز و ریش تبدیل به ابزار تعقیب میشود، دیگر با «امر به معروف» طرف نیستیم؛
با دولتِ امر به ترس روبهرو هستیم.
و جامعهای که با ترس اداره شود، دیر یا زود یا منفجر میشود یا فرو میپاشد.
