اتهام تکاندهنده علیه طالبان؛ کودکان کار از آزار جنسی در زندانها و دارالحفاظها پرده برداشتند
گزارش تازه تلویزیون آمو از روایت کودکان کار بازداشتشده توسط طالبان، تصویری هولناک از خشونت، آزار جنسی و سوءاستفاده سازمانیافته از کودکان در زندانها و مراکز وابسته به این گروه ترسیم میکند.
خبرگزاری آگاه
تلویزیون آمو در گزارشی اعلام کرده است که شماری از کودکان کار در جریان بازداشت از سوی افراد طالبان، مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفتهاند. چند کودک که تجربه بازداشت بهدست طالبان را داشتهاند، در گفتوگو با این شبکه گفتهاند که با خشونت، تحقیر و آزار جنسی روبهرو شدهاند.
محمد، یکی از این کودکان که بهدلایل امنیتی با نام مستعار از او یاد شده، گفته است طالبان او را سه بار بازداشت کرده و در زندان بادامباغ کابل مورد آزار قرار دادهاند.
او گفته است که در جریان بازداشت، با بدرفتاری شدید، لتوکوب و رفتارهای تحقیرآمیز مواجه شده و طالبان تلاش کردهاند او و دیگر کودکان را وادار کنند که کار خیابانی را ترک کنند.
براساس این گزارش، برخی از کودکان گفتهاند که طالبان آنها را از خیابانها جمعآوری کرده و با وعده دروغین کمک، به دارالحفاظهای این گروه منتقل میکنند.
نوید، کودکی که با دو برادرش خریطهفروشی میکند و نانآور خانواده است، گفته پس از انتقال به دارالحفاظ طالبان، از آنجا فرار کرده؛ اما دوباره با خشونت بازداشت شده است.
او گفته است طالبان وعده کمک مالی داده بودند، اما در عمل هیچ حمایتی صورت نگرفته و با فشار و ضربوشتم روبهرو شده است.
تلویزیون آمو نوشته است که برخی از این کودکان گفتهاند در دارالحفاظهای طالبان، به آنها آموزشهای جهادی و دینی داده میشود و از آنان خواسته میشود که در آینده «جهاد کنند».
همچنین شماری از این کودکان گفتهاند در زندانها مورد ضربوشتم قرار گرفتهاند و پس از رهایی، هیچ نوع حمایتی دریافت نکردهاند.
اداره طالبان تاکنون به این گزارش واکنشی نشان نداده است. پیش از این نیز گزارشهایی از آزار جنسی در زندانهای طالبان منتشر شده بود.
طبق گزارش یونیسف، از هر پنج کودک در افغانستان دستکم یک نفر مجبور به کار است و بیش از دوونیم میلیون کودک بین ۵ تا ۱۷ سال در کارهای خطرناک مصروفاند.
تحلیل آگاه
این گزارش، اگرچه از زبان کودکانی آسیبپذیر روایت شده، اما نشانهای جدی از یک بحران عمیق انسانی در افغانستان است:
ترکیب فقر، بیسرنوشتی کودکان، نبود نظام حمایتی و قدرت بدون نظارت طالبان.
کودکان کار نهتنها قربانی فقرند، بلکه حالا به هدف سیاستهای کنترلی و ایدئولوژیک طالبان نیز تبدیل شدهاند. انتقال اجباری کودکان به دارالحفاظها و آموزشهای جهادی، نشان میدهد طالبان از کودکان بهعنوان «سرمایه انسانی آینده جنگ» استفاده میکنند.
از منظر حقوق بشری، این گزارش سه پیام خطرناک دارد:
▪️ طالبان نهتنها حافظ امنیت کودکان نیستند، بلکه خود متهم به نقض سیستماتیک حقوق آناناند.
▪️ زندانها و مراکز دینی طالبان فاقد هرگونه نظارت مستقل هستند.
▪️ جامعه جهانی عملاً کودکان افغانستان را به حال خود رها کرده است.
اگر این روند ادامه یابد، افغانستان با نسلی روبهرو خواهد شد که بهجای آموزش، امنیت و حمایت روانی، با خشونت، تحقیر و ایدئولوژی افراطی بزرگ میشود.
این فقط یک فاجعه انسانی نیست؛ یک بمب اجتماعی برای آینده افغانستان است.
