سه عضو یک خانواده در قندوز به دست طالبان کشته شدند؛ «زور تفنگ» جای حکم محکمه را گرفت

منابع محلی در ولایت قندوز می‌گویند افراد مسلح طالبان در منطقه دشت آبدان ولسوالی امام‌صاحب، سه عضو یک خانواده را در پی مداخله در یک مناقشه محلی بر سر چراگاه، با شلیک گلوله به قتل رسانده‌اند؛ رویدادی که بار دیگر نگرانی‌ها درباره سوءاستفاده از قدرت و نبود عدالت را برجسته کرده است.

خبرگزاری آگاه:
به گفته منابع، این حادثه در ۱۰ دلو رخ داده و قربانیان دو برادر به نام‌های عبدالولی و محمدولی و پسرکاکای آنان به نام بای‌خان بوده‌اند. نزدیکان کشته‌شدگان می‌گویند نیروهای طالبان در یک موضوع حقوقی مرتبط با چراگاه مداخله کرده و با تکیه بر سلاح و قدرت، اعضای این خانواده را هدف قرار داده‌اند.

خانواده قربانیان از هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، خواسته‌اند برای بررسی شفاف این پرونده، یک هیئت بی‌طرف تعیین شود. منابع ولسوالی امام‌صاحب تصاویری از این رویداد را در اختیار رسانه‌ها قرار داده‌اند.

یکی از نزدیکان قربانیان گفت خانواده ابتدا حاضر به دفن اجساد نبود و قصد داشت برای اعتراض، پیکرها را به مقابل ساختمان ولایت در مرکز قندوز منتقل کند، اما طالبان مانع شدند. او افزود که طرف مقابلِ دعوای زمین، هفت سال خانه این خانواده را تصرف کرده بود و اکنون نیز با تکیه به نفوذ طالبان از پذیرش حکم محکمه خودداری کرده است.

مقامات طالبان تاکنون درباره این رویداد ابراز نظر رسمی نکرده‌اند. منابع محلی می‌گویند طالبان به خانواده‌ها وعده داده‌اند عاملان این قتل بازداشت خواهند شد، اما به گفته آنان، افراد دخیل هنوز آزادند و در لوای نظامی طالبان در همان منطقه وظیفه دارند.

تحلیل آگاه | وقتی قانون عقب می‌نشیند، تفنگ جلو می‌آید

این رویداد، فقط یک درگیری محلی نیست؛ نمونه‌ای روشن از فروپاشی مرز میان «قدرت» و «قانون» است. در جامعه‌ای که حکم محکمه با زور اسلحه کنار زده می‌شود، عدالت به شعار بدل می‌شود و جان انسان‌ها بی‌پناه می‌ماند.

طالبان از نظم و امنیت سخن می‌گویند، اما وقتی نیروهای مسلح‌شان در مناقشه‌های حقوقی دخالت می‌کنند و به جای میانجی‌گری، به خشونت متوسل می‌شوند، پیام روشن است: تفنگ داور شده است.

اگر وعده بازداشت عاملان این قتل عملی نشود و بررسی بی‌طرفانه‌ای در کار نباشد، این پرونده هم به فهرست طولانی بی‌پاسخ‌ها افزوده خواهد شد—و اعتماد عمومی بیش از پیش فرومی‌ریزد. امنیت واقعی با انکار و تعلل ساخته نمی‌شود؛ با پاسخ‌گویی ساخته می‌شود.