طالبان در آستانه رأیگیری شورای امنیت؛ تمدید تحریمها یا روزنهای برای مشروعیت؟
شورای امنیت سازمان ملل متحد قرار است درباره تمدید مأموریت تیم نظارت بر تحریمهای کمیته ۱۹۸۸ طالبان رأیگیری کند؛ مأموریتی که در ۲۸ دلو به پایان میرسد و در صورت تمدید، طالبان همچنان در فهرست سیاه سازمان ملل باقی خواهند ماند.
خبرگزاری آگاه:
رژیم تحریمهای ۱۹۸۸ افغانستان شامل مسدودسازی داراییها، ممنوعیت سفر و تحریم تسلیحاتی علیه افراد و نهادهای مرتبط با طالبان است. این تحریمها متوجه کسانی است که در خشونت، تأمین سلاح، جذب نیرو یا فعالیتهای تهدیدکننده صلح و ثبات افغانستان نقش دارند. بهجز استثنای بشردوستانه تصویبشده در قوس ۱۴۰۰، این رژیم از زمان بازگشت طالبان به قدرت تغییر اساسی نکرده است.
ایالات متحده در سال جاری بیشتر درخواستهای طالبان برای معافیت از ممنوعیت سفر را رد کرده است. در مکاتبهای با اعضای کمیته در ماه اسد، واشنگتن اعلام کرد که این درخواستها را با سختگیری بیشتری بررسی میکند، زیرا طالبان همچنان از «دیپلماسی گروگانگیری» استفاده میکنند و به تعهدات ضدتروریسم پایبند نیستند. پس از این موضع، برخی کشورها بهجای درخواست رسمی معافیت، تنها سفر مقامهای تحریمشده طالبان را به کمیته اطلاع دادهاند.
کمیته تحریمهای ۱۹۸۸، زیرمجموعه شورای امنیت، مسئول تعیین افراد و نهادهای مشمول تحریم و رسیدگی به درخواستهای معافیت است و تیم نظارت با گزارشدهی و ارایه توصیهها از این روند پشتیبانی میکند. آخرین دور مذاکرات درباره مأموریت این تیم در قوس ۱۴۰۳ به تمدید مأموریت و باقیماندن طالبان در فهرست تحریمها انجامید.
ادامه ارتباط طالبان با گروههایی چون تحریک طالبان پاکستان، القاعده و جنبش اسلامی ترکستان شرقی، سیاستهای محدودکننده علیه زنان—از جمله منع آموزش دختران—و ناتوانی در ایجاد حکومت فراگیر، از دلایل اصلی برای تمدید تحریمها دانسته میشود.
تحلیل آگاه | تحریمها؛ پیام سیاسی به طالبان، هشدار به منطقه
رأیگیری پیشرو فقط یک تصمیم فنی نیست؛ یک پیام سیاسی روشن است. تمدید مأموریت تیم نظارت و ادامه تحریمها یعنی جامعه جهانی هنوز طالبان را شریکی قابل اعتماد برای صلح و ثبات نمیداند.
طالبان در بیش از سه سال گذشته نهتنها بهسوی حکومت فراگیر نرفتهاند، بلکه با حذف زنان از آموزش و کار، محدودسازی جامعه مدنی و ارتباط با شبکههای افراطی، شکاف خود با جهان را عمیقتر کردهاند. در چنین فضایی، انتظار برداشتهشدن تحریمها بیشتر به رؤیا شبیه است تا دیپلماسی.
از سوی دیگر، تحریمها ابزار فشارند، نه راهحل نهایی. اگرچه طالبان را منزوی میکنند، اما هزینه اصلی این انزوا را مردم افغانستان میپردازند: با اقتصاد ضعیفتر، سرمایهگذاری کمتر و آینده مبهمتر.
مسئله اصلی این است:
🔹 آیا طالبان حاضرند برای خروج از فهرست سیاه، واقعاً تغییر کنند؟
یا
🔹 همچنان میخواهند با روایت مقاومت و تقابل، کشور را در بنبست نگه دارند؟
