پنج عضو تیتیپی کشته شدند، اسلامآباد دوباره کابل را متهم کرد
ارتش پاکستان اعلام کرده است که در پی یک درگیری در شهرستان بنو ایالت خیبرپختونخوا، پنج عضو تحریک طالبان پاکستان کشته شدهاند. در این رویداد دو نظامی پاکستانی نیز جان باختهاند؛ همزمان اسلامآباد بار دیگر افغانستان را متهم به ناتوانی در مهار حملات فرامرزی کرده است.
خبرگزاری آگاه:
براساس اعلامیه ارتش پاکستان، این درگیری روز شنبه ۲۱ فبروری در شهرستان بنو رخ داده است. رسانههای پاکستانی گزارش دادهاند که تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) با یک موتر بمبگذاریشده نیروهای امنیتی را هدف قرار داده است.
به گفته ارتش، در جریان این عملیات پنج عضو تیتیپی کشته شدهاند. همچنین یک دگروال ۴۳ ساله بهنام شهزاده گلفراز و یک سرباز ۲۸ ساله بهنام کرامتشاه در این رویداد جان باختهاند.
ارتش پاکستان بار دیگر مدعی شده است که مهاجمان از خاک افغانستان برای سازماندهی و اجرای حملات استفاده میکنند و از طالبان افغانستان به دلیل آنچه «ناتوانی در جلوگیری از حملات مرزی در ماه رمضان» خوانده، انتقاد کرده است.
در برخی گزارشهای رسانهای نیز ادعا شده که شماری از عاملان حملات تیتیپی در داخل پاکستان، پیشینه همکاری با ساختارهای امنیتی طالبان افغانستان داشتهاند؛ ادعایی که از سوی مقامهای طالبان بهگونه رسمی تأیید نشده است.
تحلیل آگاه:
تکرار اتهام، تداوم بحران
تقریباً پس از هر حمله مرگبار در پاکستان، انگشت اتهام بهسوی افغانستان نشانه میرود. اسلامآباد میگوید رهبری و پناهگاههای تیتیپی در آنسوی مرز قرار دارد؛ طالبان افغانستان اما همواره این ادعا را رد کرده و مسئله را داخلی پاکستان دانستهاند.
اما آنچه تغییر نکرده، ادامه چرخه خشونت در مناطق مرزی است. هر حمله جدید، نهتنها روابط سیاسی دو کشور را تیرهتر میکند، بلکه خطر اقدامات یکجانبه نظامی را نیز افزایش میدهد؛ اقدامی که در گذشته نیز سابقه داشته و اغلب غیرنظامیان قربانی آن شدهاند.
نکته مهم این است که امنیت منطقهای دیگر صرفاً یک موضوع دوجانبه نیست. اگر گروههای مسلح بتوانند از خلأهای مرزی بهره ببرند، پیامد آن بیثباتی گستردهتر خواهد بود؛ بیثباتیای که میتواند مسیر تجارت، سرمایهگذاری و تعاملات سیاسی را مسدود کند.
از سوی دیگر، طالبان افغانستان که تأمین امنیت را مهمترین دستاورد خود معرفی میکنند، در برابر این اتهامها با چالش مشروعیت منطقهای روبهرو هستند. اگر نتوانند بهگونه شفاف و قابل راستیآزمایی نشان دهند که خاک افغانستان علیه همسایگان استفاده نمیشود، فشارهای سیاسی و حتی امنیتی افزایش خواهد یافت.
در نهایت، مردم دو سوی مرز نخستین قربانیان این تنشاند. تداوم حملات، اتهامزنیهای متقابل و نبود سازوکار همکاری امنیتی مؤثر، چشمانداز ثبات را دورتر میکند. امنیت واقعی زمانی شکل میگیرد که سیاستهای دوگانه و استفاده ابزاری از گروههای مسلح جای خود را به مسئولیتپذیری منطقهای بدهد؛ در غیر آن، بنو امروز است و نقطهای دیگر فردا.
