پاکستان در شورای امنیت: طالبان میان «انزوا» و «تعامل» یکی را انتخاب کند
نماینده پاکستان در شورای امنیت سازمان ملل هشدار داد که طالبان در یک نقطه تعیینکننده قرار دارند و باید میان ادامه انزوا یا حرکت بهسوی تعامل با جامعه جهانی تصمیم بگیرند. او مبارزه با تروریسم و رعایت حقوق زنان را معیار اصلی این انتخاب دانست.
خبرگزاری آگاه:
عاصم افتخار احمد، نماینده دایمی پاکستان در سازمان ملل، در نشست شورای امنیت گفت که قلمرو افغانستان نباید برای فعالیتهای تروریستی علیه کشورهای همسایه استفاده شود و هیچ شهروند افغان نباید از اقدامات هراسافکنانه حمایت کند.
او تأکید کرد که پایبندی طالبان به تعهداتشان در زمینه مبارزه با تروریسم و رعایت حقوق زنان، عامل تعیینکننده در نوع تعامل جامعه جهانی با این گروه خواهد بود.
نماینده پاکستان با اشاره به حضور گروههایی چون تحریک طالبان پاکستان (TTP)، جنبش آزادیبخش بلوچستان و دیگر گروههای مسلح، گفت کشورش از این ناحیه آسیب دیده است. او به حمله انتحاری هفته گذشته در اسلامآباد اشاره کرد که در آن ۳۶ نفر کشته شدند.
پاکستان بارها طالبان افغان را به حمایت از تیتیپی متهم کرده است؛ اتهامی که طالبان آن را رد میکنند.
در همین نشست، شورای امنیت سازمان ملل مأموریت تیم نظارت بر تحریمهای ۱۹۸۸ علیه طالبان و نهادهای تهدیدکننده صلح و امنیت افغانستان را برای یکسال دیگر تمدید کرد. این قطعنامه که از سوی ایالات متحده تهیه شده بود، با رأی مثبت هر ۱۵ عضو شورا تصویب شد.
با تمدید این مأموریت، طالبان یکسال دیگر مشمول تحریمهای سازمان ملل باقی خواهند ماند و معافیت سفر برخی از مقامهای این گروه نیز تمدید نشده است.
طالبان پیشتر خواستار لغو تحریمها شده بودند، اما نگرانیها درباره فعالیت گروههای تروریستی در افغانستان، وضعیت حقوق زنان و نبود یک حکومت فراگیر، از عوامل اصلی تداوم فشارهای بینالمللی عنوان شده است.
دیدگاه آگاه:
سخنان نماینده پاکستان بازتاب یک واقعیت پیچیده در روابط کابل–اسلامآباد است. از یکسو، پاکستان یکی از بازیگران اثرگذار در معادلات افغانستان بوده و از سوی دیگر، اکنون خود را در معرض حملات تیتیپی میبیند؛ گروهی که ریشههای ایدئولوژیک و تاریخی آن با طالبان افغان پیوند خورده است.
طرح دوگانه «انزوا یا تعامل» در شورای امنیت، بیش از آنکه یک جمله دیپلماتیک باشد، بیانگر فشار فزاینده منطقهای بر طالبان است. با این حال، تداوم تحریمها و همزمان نبود یک نقشه راه روشن برای عادیسازی روابط، وضعیت افغانستان را در حالت تعلیق نگه داشته است؛ وضعیتی که نه به سود ثبات منطقه است و نه به سود مردم افغانستان. مسیر خروج از این بنبست، نیازمند اقدامات ملموس، قابل سنجش و اعتمادساز از سوی طالبان است—اقداماتی که بتواند شکاف میان ادعا و عمل را کاهش دهد.
