امارات متحده عربی؛ واحهی تجارت و خوشگذرانی در مواجهه با جنگ
حملات هوایی ایران کشورهای خلیج فارس را لرزانده، اعتبار آنها بهعنوان پناهگاههای ثروت و ثبات را زیر سوال برده و مجبورشان ساخته تا در جنگی که علیهاش موضع داشتند، جانبداری کنند.
نوشته: ریچل چیسون
منبع: واشنگتن پست
۱۰ مارچ ۲۰۲۶ مطابق ۱۹ حوت ۱۴۰۴
لینک مطلب:
——————————-
دُبی — صبح روز شنبه، دود سیاه از فراز میدان هوایی بینالمللی دُبی برخواست، پس از آن که یک پهپاد ایرانی نزدیک یکی از ترمینالها هدف قرار گرفت. همان شب، صدای انفجاری در محلهی مارینا بیچ، وقتی بقایای پهپاد دیگری به یک برج بلند اصابت کرد. تا صبح یکشنبه، آژیرهای موشکی در باشگاههای ساحلی تقریباً خالی به صدا درآمد.
بیش از یک هفته پس از حملات ایالات متحده و اسرائیل به ایران که به کشته شدن رهبر عالی آن انجامید، کشورهای خلیج فارس همچنان هدف موجهای پهپادها و موشکهای ایرانی قرار دارند، حملاتی که نشانهای از کاهش ندارند. این هجوم بیسابقه کشورهایی را که در دهههای اخیر از صحراهای کمجمعیت به مراکز جهانی تجارت و گردشگری تبدیل شدهاند، لرزاند؛ اعتبار آنها بهعنوان پناهگاههای ثروت و ثبات را به تردید انداخت و مجبورشان ساخت تا در جنگی که علناً علیه آن بودند، موضعگیری کنند.
هیچ مکانی موفقیت خلیج و تهدیدات آن را بهتر از دُبی نمایندگی نمیکند؛ شهری آیندهنگر که پرجمعیتترین شهر امارات است و بیش از ۹۰ درصد از حدود چهار میلیون ساکن آن، خارجی هستند.
عبدالخالق عبدالله، استاد علوم سیاسی در امارات متحده عربی، گفت: «دُبی هم پناهگاهی امن است و هم یک برند و الگو.»
او افزود: «دُبی این تصویر را ساخته که مردم آرزوی رسیدن به آن را دارند. آسیب به این تصویر هماکنون موجود است. سؤال این است که این آسیب تا چه حد دائمی خواهد بود.»
تحول کشورهای خلیج، مانند امارات، عربستان سعودی و قطر، تا حدی به دلیل سیاست دیپلماتیک رهبران آنها ممکن شد؛ رهبرانی که همزمان با برقراری شراکت با غرب، روابط دوستانه با ایران را حفظ کردند و اجازه ساخت پایگاههای نظامی آمریکا در قلمرو خود را دادند.
برای نمونه، امارات توافقات ابراهیم ترامپ را برای عادیسازی روابط با اسرائیل امضا کرد، اما همزمان یکی از مراکز اصلی تجارت ایرانی بود. تحلیلگران میگویند این سیاست متوازن به حد خود رسیده است. طی نه روز گذشته، آمار رسمی نشان میدهد که ایران حدود دو برابر اسرائیل به امارات پهپاد و موشک شلیک کرده است. میدان هوایی دُبی و برخی از نمادینترین ساختمانهای آن هدف قرار گرفتهاند و دولت اعلام کرده که بارش موشکها و پهپادها همچنان ادامه دارد.
در سراسر خلیج، حملات ادامه دارد و ایران به بحرین، کویت، قطر و عربستان سعودی حمله میکند، گزارش شده توسط دولتهای آن کشورها. در امارات، مقامات روز سهشنبه اعلام کردند که به یک آتشسوزی در مجتمع صنعتی الرویس پس از حمله پهپاد پاسخ میدهند؛ این مجتمع، مرکز عظیمی برای پالایش پتروشیمیهاست.
عبدالله گفت: «شگفتی واژهی ملایمی است؛ ما شوکه شدیم. ایران برای نسلها همسایهی ما بود. برای ۴۷ سال تحت رژیم اسلامی، تهدید بود. اکنون دشمن ماست.»
رهبران خلیج علناً اعتماد به توان دفاعی خود را نشان دادهاند و گفتهاند که حدود ۹۴ درصد حملات رهگیری شده است. امارات طی ده سال گذشته از سیستمی دفاعی ترمینال ارتفاع بالا (THAAD) ساخت شرکت لاکهید مارتین آمریکا استفاده کرده و برای مدت طولانیتر، سامانهی پاتریوت را برای دفاع از اهداف با ارتفاع پایین به کار گرفته است. تلفات نسبتاً کم مانده است؛ از ۲۸ فبروری، چهار نفر کشته و بیش از ۱۰۰ نفر زخمی شدهاند. اما منطقه همچنان در حالت هشدار است و پایان جنگ در دید نیست و آسیبپذیری های خلیج، شامل وابستگی به غذای وارداتی و آب شیرینشده، شدید است.
برخی از ساکنان دُبی در روزهای نخست فرار کردند. آنهایی که ماندهاند، هم به دولت اعتماد دارند و هم دربارهی پایان بحران نامطمئناند.
چریف سلیمان، مدیر ارشد درآمد شرکت املاک Property Finder، گفت: «ممکن است لرزان شویم، اما بنیان ما مستحکم است.» بقایای یک پهپاد روی پاسیو او اثر گذاشته بود. او افزود: «هر چیزی که بر پایهی مقاوم ساخته شده باشد، مطمئناً پایدار خواهد بود.» سلیمان نتوانست تصور کند که درگیری بیش از یک هفته ادامه یابد و گفت: «همه در حالت انتظار و تماشا هستیم.»
رئیسجمهور ایران، مسعود پزشکیان، صبح شنبه به همسایگان ایران عذرخواهی کرد و در یک پیام ویدیویی گفت که حملات متوقف خواهد شد مگر آنکه حملات از خلیج آغاز شود.
اما اندکی بعد، دود از فراز میدان هوایی بینالمللی دُبی برخاست، پس از آن که پهپاد ایرانی نزدیک یک ترمینال اصابت کرد. امارات طی این آخر هفته هدف ۲۲۹ حمله پهپادی و ۲۶ حمله موشکی بالستیک قرار گرفت.
تحلیلگران گفتند تناقض ظاهری بین سخنان پزشکیان و ادامه حملات، اختلافات در دولت ایران را نشان میدهد؛ دولتی که اکنون توسط مجتبی خامنهای، پسر رهبر عالی کشتهشده علی خامنهای، رهبری خواهد شد.
یک مقام خلیجی که به دلیل حساسیت اوضاع نظامی نخواست نامش فاش شود، گفت کشور سیستم دفاعی لازم برای حفاظت از ساکنان را دارد، اما هشدار داد: «یک محیط تصمیمگیری پراکنده میتواند منطقه را به سوی درگیری گستردهتری سوق دهد که هیچکس نمیتواند بهطور کامل کنترول کند.»
او افزود: «کشورهای خلیج سرمایهگذاری زیادی در توان دفاعی و برنامهریزی اضطراری کردهاند و این سیستمها عملکرد خود را دارند، اما دفاع هوایی بهتنهایی نمیتواند منطقه را تثبیت کند اگر مسیر سیاسی فرو بریزد.»
تا کنون رهبران خلیج از خود دفاع کردهاند اما از پیوستن به جنگ علیه ایران خودداری کردهاند. عبدالله گفت: امارات بر «قدرت نرم» خود متکی است تا از طریق کانالهای دیپلماتیک و تهدید به تحریم، فشار غیرمستقیم بر رژیم ایران وارد کند.
اسفندیار بتمانگلیج، مدیر اجرایی بنیاد Bourse & Bazaar، گفت: «در هر لحظه ایران میتواند هدفی را بزند که نقطهی عطفی برای تغییر موضع خلیج باشد. اما هرچه این وضعیت طولانیتر شود، تأثیر آن غیرقابل فراموشتر و تصویر خلیج آسیبدیدهتر خواهد شد.»
در دُبی — شهری که به ظاهر خود حساس است و به مرکز جهانی تأثیرگذاران تبدیل شده — مناقشه بر سر روایت و کنترل آن در جریان است.
امارات به پاسخگویی به شهروندان و ارائه خدمات عالی میبالد، اما همزمان مشهور به سرکوبگری است و منتقدان را با زندان و جریمه تنبیه میکند. روزهای اخیر، شهروندان هشدار داده شدند که ممکن است به دلیل گرفتن یا انتشار عکس از حملات ایرانی بازداشت شوند، زیرا دولت گفته این اقدام میتواند «وحشت عمومی» ایجاد کرده و امنیت ملی را تهدید کند.
پس از حملات اولیه، رسانههای بینالمللی فرارهای شتابزده را پوشش دادند و دُبی را شهری تحت محاصره تصویر کردند. سپس تأثیرگذاران بهطور هماهنگ، تصاویری از رقص در پارکها و کنار استخر منتشر کردند و اعلام کردند که احساس ترس ندارند، زیرا خود را محفوظ میدانند.
واقعیت اما پیچیدهتر و همچنان غیرعادی است. در شهر قدیمی دُبی، کارگران هر روز به سر کار میروند، اگرچه تجارت به کسری از هفته قبل کاهش یافته است.
یک پاکستانی ۲۴ ساله، اکرام الحق، گفت: «همه چیز اینجا عالی، امن و مطمئن است.» او به آسمان نگاه کرد و گفت: «میبینی، یک طیاره دیگر پرواز میکند. اگر امن نبود، چنین کاری نمیکردند.»
در باشگاههای ساحلی نمادین دُبی، جشنها در آخر هفته کمتر از معمول بود، اما همچنان جریان داشت. تیانا مککورمک، صاحب یک کسبوکار استرالیایی، گفت: «بالا و پایین وجود دارد، اما بهطور کلی حس آرامش و امنیت هست.» او خندید که مردم میپرسند آیا بابت گفتن احساس امنیت پول دریافت میکند و افزود: «نه، آرزو داشتم.»
این شهر همچنین برای بسیاری که از جنگهای دیگر فرار کردهاند، پناهگاه شده و بحران کنونی برایشان کوچک است. شنبه شب، سه دوست اروپای شرقی در حال شام بودند که یک انفجار نور و صدا نشان داد برج بلندی چند کوچه دورتر هدف قرار گرفته است. زنان — دو نفر از روسیه و یک نفر از لتوانی — برای لحظهای نگاه کردند و سپس نوشیدنی خود را ادامه دادند.
روز بعد، آژیرهای موشکی از تیلفونهای همراه در ساحل کایت به صدا درآمد. میروسلاو ملیح، ۳۳ ساله، مدیر کل یک باشگاه تقریباً خالی، لبخند زد و فریاد زد: «۵۰ درصد تخفیف!» در حالیکه کارکنانش میخندیدند و بازی کورنهول را ادامه میدادند.
ملیح گفت: «این پیامها روحیه را خراب میکنند.» او افزود: «جنگ در دُبی مانند جنگ واقعی به نظر نمیرسد،» و گفت: هیچ آسیبی به کسی نمیخواهد اما فکر میکند شاید برای مردم خوب باشد که «فقط کمی از آنچه بقیه منطقه سالها تجربه کردهاند، ببینند.»
