ترامپ و چالش باز کردن تنگه هرمز: گزینههای نظامی آمریکا در برابر تهدید ایران
نویسندگان: ریچارد براون، چارلی پارکر و جرج گریلز،
منبع: روزنامهٔ تایمز
۱۹ مارچ ۲۰۲۶ مطابق ۲۸ حوت ۱۴۰۴
———————————-
رئیسجمهور ترامپ گفته است که ایالات متحده میتواند به تنهایی تنگه هرمز را باز کند، اما چنین عملیاتی پیچیده است و نیازمند تعداد زیادی کشتی و طیاره است که هماکنون مأمور هدفگیری تأسیسات ایران هستند.
کارشناسان هشدار میدهند که حتی در صورت اقدام یکجانبه، رئیسجمهور آمریکا باید آماده پذیرش تلفات باشد، زیرا تهدیدات و دشواریها بسیار زیاد خواهد بود. هزینهی نظامی این عملیات بسیار بالا و طولانیمدت خواهد بود.
ساحل کوهستانی و صخرهای ایران در شرق تنگه، پوشش طبیعی فراهم کرده و امکان حملات دوربرد را میدهد که تشخیص آنها برای سیستمهای نظارتی دشوار است.
استیو پرست، جنرال پیشین و مدیر سابق تدارکات نیروی دریایی بریتانیا گفت: «ایرانیها میتوانند در کوهها مستقر شوند و از حملات هوایی یا بمبارانها محافظت پیدا کنند. ارتفاع بالای این مناطق بر تنگه مزیت دارد؛ همیشه ارتفاع بالا، برتری است.»
یک مقام دفاعی بریتانیا به دشواریها اشاره کرد: «تهدیدها گسترده و متنوعاند.» ایران دارای موشکهای کروز ضدکشتی، موشکهای بالستیک، شناورهای بدون سرنشین سطحی و زیرسطحی و پهپادهای شاهد نزدیک سطح آب است که تشخیص آنها دشوار است. مینهایی که از پشت یک دُو شناور رها شوند نیز نگرانیزا هستند.
«ایرانیها همچنین سیستم فرماندهی و پراکندگی بسیار مؤثری دارند که کنترول همه این سیستم ها را دشوار میکند. تمام اینها در حالی است که ساحل بسیار ناهموار است و نظارت بر آن دشوار است.»
-گزینهها برای ایالات متحده
۱. اقدام مستقیم در زمان جنگ
احتمال موفقیت: ۱/۵
ایالات متحده باید دهها کشتی با پشتیبانی آتشبار سنگین و تجهیزات نظارتی مستقر کند تا کشتیهای تجاری ترغیب شوند از تنگه عبور کنند. معمولاً حدود ۱۳۸ کشتی روزانه از تنگه عبور میکنند. وزیر نیروهای مسلح، ال کارنز، گفت آخرین عملیات اسکورت در ۱۹۸۷ نیازمند ۳۰ کشتی جنگی بود و تهدید آن زمان «کمتر پیچیده» بود.
جنرال مارک مونتگومری، فرمانده پیشین گروه ضربت کشتی طیاره بردار آمریکا، یک برنامه چهارمرحلهای پیشنهاد کرد:
۱. ایجاد «چشم بیدار» با پهپادهای MQ-9 Reaper و ماهوارهها برای نظارت بر حملات ایران.
۲. گشتهای مداوم جنگندهها با موشکهای پیشرفته و ارزانقیمت برای نابودی دستههای پهپاد شاهد.
۳. استفاده از هلیکوپترهای تهاجمی از ناوشکنها برای هدفگیری پهپادها و مینگذاریهای نیروهای ایران.
۴. استقرار تا ۱۴ ناوشکن برای همراهی با کاروانهای نفتکش.
با این حال، تهدیدهای متنوع از جمله پهپادهای انتحاری، قایقهای تهاجمی یکطرفه و حدود ۲۰ زیردریایی کوچک غدیر وجود دارد که باید قبل از اعزام تفنگداران حل شود.
۲. عملیات زمینی اولیه
احتمال موفقیت: ۲/۵
ایالات متحده میتواند حملات زمینی محدود به نقاط کلیدی سرزمین یا جزایر ایران انجام دهد تا خطر برای کشتیها کاهش یابد. ساشا بروخمَن، تحلیلگر نظامی، گفت افزودن هزاران تفنگدار دریایی، «ایرانیها را با معضل مواجه میکند».
حدود ۲۲۰۰ تفنگدار میتوانند با طیارهٔ Osprey و قایقهای کوچک فرود، مناطق ساحلی تا ۴۰۰ مایل دورتر را تهدید کنند. جزیره قشم نزدیک تنگه گزینهای مناسب است، زیرا دارای میدان هوایی و پایگاه موشکی زیرزمینی است.
۳. انتظار برای راهحل دیپلماتیک
احتمال موفقیت: ۳/۵
همکاران اروپایی معتقدند محتاطانهترین راه، حل دیپلماتیک است تا اطمینان ایجاد شود که کشتیها میتوانند بدون خطر عبور کنند. ممکن است ایالات متحده نیاز داشته باشد کشتیهای مینروب مستقر کند تا آبها ایمن شود. نیک چلدرز گفت: «مهارتهای مینروبی آمریکا هنوز ضعف دارد، بهویژه پس از خروج چهار کشتی سنتی ضد مین و تنها سه کشتی لیتورال با تجهیزات مینروبی در منطقه باقیمانده است.»
اگر ایران توانایی پراکندن تعداد قابل توجهی مین را داشته باشد، پاکسازی آنها هفتهها یا ماهها طول خواهد کشید. موفقیت تا حد زیادی به سطح اطمینان اپراتورهای کشتی برای شروع دوباره عبور از تنگه بستگی دارد.
