روز جهانی غذا؛ «وقتی نان پیدا می‌کنم، چای ندارم»؛ روایت یک مادر از فقر غذایی در افغانستان
هم‌زمان با روز جهانی غذا، یک مادر دو فرزند در کابل می‌گوید فقر و بیکاری، خانواده‌اش را به جایی رسانده که در یک ماه گذشته بیشتر با نان خشک، چای، شله و چتنی زندگی کرده و تنها یک بار توانسته تخم‌مرغ بخورد.
این مادر پیش از بسته‌شدن آرایشگاه‌های زنانه در سال ۲۰۲۳، از راه آرایشگری و آموزش کودکان بخشی از هزینه‌های خانواده‌اش را تأمین می‌کرد؛ اما با از دست‌دادن منبع درآمد و به‌دلیل مشکلات صحی، اکنون برای تأمین نیازهای اولیه خانواده با دشواری روبه‌رو است.
او می‌گوید برای سیرماندن فرزندانش گاهی خودش غذا نمی‌خورد یا سهم غذای خود را کاهش می‌دهد. پسر بزرگ‌ترش نیز به‌دلیل مشکلات اقتصادی، در صنف یازدهم مکتب را ترک کرده و برای یافتن کار به مغازه‌ها روی آورده است.
این مادر نگران لاغری و کاهش توان جسمی پسر هفت‌ساله‌اش است. او برای پرداخت هزینه‌های درمان فرزندانش، شماری از وسایل خانه، از جمله یخچال، را فروخته و اکنون در پرداخت کرایه خانه و تأمین هزینه‌های درمان و آمادگی برای زمستان با مشکل روبه‌رو است.
او وضعیت زندگی‌اش را چنین توصیف می‌کند: «وقتی که نان پیدا می‌کنم، چایی ندارم، چایی را پیدا می‌کنم نان نیست.»
بسته‌شدن آرایشگاه‌های زنانه به دستور رهبر طالبان در سال ۲۰۲۳، هزاران زن شاغل در این بخش را با از دست‌دادن منبع درآمد روبه‌رو کرد. برای زنانی که سرپرستی خانواده را بر عهده دارند، محدودشدن فرصت‌های کار می‌تواند تأمین غذا، درمان و دیگر نیازهای اولیه را دشوارتر سازد.
روایت این مادر در حالی مطرح می‌شود که روز جهانی غذا بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت خانواده‌هایی جلب می‌کند که با وجود دسترسی محدود به غذا، توان خرید مواد مغذی و متنوع را ندارند.
