عراقچی به پارلمان اروپا و آلمان: معیارهای دوگانه حقوق بشر شما رسوایی است
سیدعباس عراقچی، وزیر خارجه ایران، روز سهشنبه، ۱۳ جنوری، محدودیت تازه پارلمان اروپا علیه دیپلماتهای ایرانی را محکوم کرد و آن را نمونهای از سیاستهای دوگانه غرب در حوزه حقوق بشر خواند. او همچنین آلمان را به نداشتن اعتبار در نقد رفتار ایران متهم کرد و رفتار بروکسل و استراسبورگ را «تبعیضآمیز» دانست.
خبرگزاری آگاه:
پارلمان اروپا اخیراً ورود تمامی دیپلماتها و نمایندگان ایران به ساختمانهای این نهاد در بروکسل، استراسبورگ و لوکزامبورگ را ممنوع کرده است. این اقدام واکنشی به اعتراضات خشونتآمیز اخیر ایران و سرکوب معترضان توسط نیروهای امنیتی این کشور عنوان شده است.
عراقچی در صفحه ایکس نوشته است: «ایران به دنبال دشمنی با اتحادیه اروپا نیست، اما هرگونه محدودیت را متقابلاً پاسخ خواهد داد.» او افزود که بیش از دو سال نسلکشی در غزه که به گفته او جان ۷۰ هزار فلسطینی را گرفته، هیچ واکنش عملی از پارلمان اروپا دریافت نکرد، اما تنها چند روز اعتراضات داخلی ایران باعث محدودیت فوری علیه دیپلماتهای ایرانی شد.
عراقچی همچنین سیاستهای نخستوزیر آلمان درباره حقوق بشر را دارای معیارهای دوگانه خواند و گفت: «وقتی ایران تروریستهایی را که غیرنظامیان و افسران پولیس را میکشند شکست میدهد، نخستوزیر آلمان با عجله اعلام میکند که خشونت نشانه ضعف است.» او تاکید کرد که آلمان باید درباره قتلعام فلسطینیان نیز پاسخگو باشد.
این اظهارات در واکنش به گفته فردریش مرتس، نخستوزیر آلمان، مطرح میشود که برخورد نیروهای امنیتی ایران با معترضان را «وحشیانه» و نشانه ضعف حکومت ایران خوانده بود.
🔎 تحلیل آگاه:
اظهارات عراقچی نشان میدهد که ایران با تاکتیک همیشگی خود، رویکرد غرب به اعتراضات داخلی و مسائل بینالمللی را زیر سوال میبرد و تلاش میکند توجه افکار عمومی را از سرکوب داخلی به انتقاد از سیاستهای غرب و بحران فلسطین منحرف کند.
این موضع دو نکته مهم دارد:
- ابزار تبلیغاتی داخلی و بینالمللی: ایران با برجسته کردن «معیارهای دوگانه» تلاش میکند مشروعیت خود را در داخل کشور حفظ و واکنش غرب را به نوعی بیاثر نشان دهد.
- فشار دیپلماتیک و تهدید متقابل: هشدار عراقچی درباره پاسخ متقابل، نشان میدهد تهران آماده استفاده از اهرمهای دیپلماتیک خود برای ایجاد هزینه سیاسی برای اروپا و آلمان است.
کارشناسان معتقدند که چنین موضعگیریها، در کوتاهمدت به کاهش فشار دیپلماتیک کمک میکند اما تنشهای تهران-اروپا و تهران-آلمان را تشدید و راه حل دیپلماتیک را پیچیدهتر میسازد.
