طالبان مربی زن تکواندو در هرات را بازداشت کردند؛ ادامه سرکوب سیستماتیک زنان زیر نام «امر به معروف»
منابع محلی در هرات میگویند طالبان خدیجه احمدزاده، مربی زن تکواندو، را همراه با پدرش بازداشت و زندانی کردهاند؛ اقدامی که در ادامه ممنوعیت کامل ورزش زنان و تشدید فشارهای ایدئولوژیک بر زندگی اجتماعی زنان در افغانستان صورت گرفته است.
خبرگزاری آگاه
منابع محلی تأیید میکنند که طالبان خدیجه احمدزاده، مربی زن تکواندو در منطقه جبریل ولایت هرات، را روز شنبه بازداشت کردهاند. به گفته منابع، این بازداشت توسط محتسبان اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان انجام شده و احمدزاده همراه با پدرش به زندان منتقل شده است.
این منابع روز سهشنبه، ۲۳ جدی، در گفتوگو با روزنامه ۸صبح گفتهاند که دلیل رسمی بازداشت از سوی طالبان اعلام نشده، اما این اقدام در چارچوب محدودیتهای شدید بر فعالیتهای اجتماعی و ورزشی زنان صورت گرفته است.
بازداشت این مربی زن در حالی انجام میشود که طالبان پس از بازگشت به قدرت، تمامی فعالیتهای ورزشی زنان را ممنوع کردهاند. مراکز و باشگاههای ورزشی بهروی دختران بسته شده و آموزش، تمرین و حضور زنان در عرصههای ورزشی عملاً ناممکن شده است.
منابع محلی این اقدام را نمونهای دیگر از سرکوب سیستماتیک زنان در افغانستان توصیف کرده و هشدار دادهاند که محدودیتها بر آموزش، ورزش و حضور اجتماعی زنان همچنان در حال گسترش است.
🔍 تحلیل آگاه
بازداشت خدیجه احمدزاده صرفاً یک اقدام موردی یا «تخلف فردی» نیست، بلکه بخشی از یک الگوی منسجم و هدفمند طالبان برای حذف کامل زنان از فضای عمومی است. طالبان با استفاده از نهاد امر به معروف، که عملاً به پلیس ایدئولوژیک تبدیل شده، در حال اعمال کنترول همهجانبه بر زندگی زنان هستند.
ورزش زنان برای طالبان فقط یک فعالیت فیزیکی نیست؛ بلکه نمادی از حضور اجتماعی، استقلال فردی و شکستن روایت سنتی مورد نظر این گروه است. به همین دلیل، مربیان زن، فعالان ورزشی و فرهنگی بیش از پیش هدف بازداشت، تهدید و حذف قرار میگیرند.
همراهکردن پدر خدیجه احمدزاده در بازداشت نیز پیام روشنی دارد: طالبان میخواهند با فشار بر خانوادهها، هرگونه حمایت از فعالیت زنان را در نطفه خفه کنند. این روش، نشاندهنده انتقال سرکوب از سطح فردی به سطح خانوادگی و اجتماعی است.
در سطح کلانتر، چنین اقداماتی ثابت میکند که وعدههای طالبان درباره «حقوق زنان در چارچوب شریعت» عملاً به ابزاری تبلیغاتی فروکاسته شده است. بازداشت یک مربی ورزشی زن، آن هم در شرایطی که زنان از آموزش، کار و تحصیل محروماند، نشان میدهد که پروژه طالبان نه اصلاح جامعه، بلکه مهندسی اجباری آن بر اساس قرائت افراطی است.
ادامه این روند، افغانستان را بیش از پیش از جامعه جهانی منزوی کرده و نسل تازهای از زنان را به حاشیه، خاموشی و یا مهاجرت اجباری سوق میدهد؛ پیامدی که آثار آن تنها به امروز محدود نخواهد ماند.
