«سیاستهای مایوسکننده طالبان»؛ سازمان ملل از محدودیت زنان در افغانستان انتقاد کرد
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، سیاستهای طالبان را مایوسکننده خواند و هشدار داد که ممنوعیت کار و آموزش زنان در افغانستان همچنان ادامه دارد؛ او با وجود تعامل محدود با طالبان، تاکید کرد که این گروه به حقوق بشر و حضور زنان در جامعه پایبند نیست.
خبرگزاری آگاه
گوترش روز پنجشنبه در یک نشست خبری در نیویارک گفت: «تعامل با طالبان گزینه بدی است، اما قطع کامل روابط نیز انتخابی بدتر خواهد بود.» او افزود که برخی تعاملها مانند همکاری برای کمک به بخش خصوصی «تاثیرات مثبتی» داشته است و امکان فعالیت زنان در چند حوزه محدود فراهم شده، اما تاکید کرد که این پیشرفت بسیار جزئی و ناکافی است.
با این حال، دبیرکل سازمان ملل تصریح کرد که طالبان از سیاست ممنوعیت کار و آموزش زنان عقب ننشستهاند. به گفته او، زنان همکار سازمان ملل اجازه ندارند در دفاتر خود حضور پیدا کنند و تنها میتوانند در ماموریتهای ساحوی فعالیت کنند. او این محدودیت را «به شدت ناامیدکننده و غیرقابل قبول» خواند.
سوزان فرگوسن، نماینده ویژه زنان سازمان ملل در افغانستان، تاکید کرده است که امدادرسانی به زنان افغان بدون حضور زنان امکانپذیر نیست و تنها از طریق زنان میتوان کمکها را به زنان نیازمند ارائه کرد. در همین راستا، بسیاری از کارمندان زن سازمان ملل مجبور شدهاند از خانه یا در فضای باز فعالیت کنند.
هفته گذشته، رزمری دیکارلو در دیدار با مقامهای طالبان درباره رفع ممنوعیت کار و آموزش زنان صحبت کرد، اما طالبان پاسخی مثبت ارائه نکردند.
گوترش چهار هدف اساسی سازمان ملل در افغانستان را نیز اعلام کرد: تضمین فراگیری نهادها برای نمایندگی تمام گروههای قومی و بخشهای جامعه، رعایت حقوق بشر توسط طالبان، جلوگیری از استفاده خاک افغانستان توسط سازمانهای تروریستی و مبارزه با حملات شبهنظامیان به کشورهای همسایه.
او به حملات شبهنظامیان در پاکستان اشاره کرد و گفت حمایت طالبان از این گروهها «نگرانکننده» است، در حالی که طالبان این ادعا را بارها رد کردهاند. دبیرکل سازمان ملل با اشاره به مبارزه طالبان با کشت خشخاش گفت که این گروه در این زمینه «پیشرفتهای معناداری» داشته، اما هشدار داد که محدودیتهای اجتماعی و سیاسی، به ویژه علیه زنان، همچنان بحران جامعه افغانستان را تشدید میکند.
تحلیل آگاه | تعامل محدود با طالبان؛ قربانیان اصلی زنان و مردماند
واقعیت این است که هرگونه تعامل بینالمللی با طالبان، بدون تغییر سیاستهای بنیادین این گروه، تنها بحران اجتماعی و انسانی را مدیریت میکند، نه حل میکند. ممنوعیت آموزش و کار زنان، محدود کردن حضور زنان در نهادهای امدادی و سرکوب آزادیها، نشانه واضحی است که طالبان اولویت خود را حفظ قدرت و کنترل ایدئولوژیک قرار دادهاند، نه رفاه مردم.
اگرچه برخی همکاریها به حداقل حضور زنان در بخش خصوصی یا ماموریتهای امدادی انجامیده، اما میلیونها زن و دختر افغان همچنان از حق آموزش و کار محروم هستند. این محدودیتها پیامد مستقیم سیاستهای ایدئولوژیک طالبان است و بدون فشار جدی بینالمللی، وضعیت زنان و حقوق بشر در افغانستان بهبود نخواهد یافت.
