زنان افغان در چرخه خشونت؛ «نه راه فرار داریم، نه جایی برای دادخواهی»
شماری از زنان در افغانستان میگویند پس از بازگشت طالبان به قدرت، خشونت خانوادگی علیه آنان افزایش یافته و نبود نهادهای حمایتی، وابستگی اقتصادی و محدودیت بر کار و آموزش، راه خروج از زندگی خشونتآمیز را برای آنان دشوارتر کرده است.
این زنان میگویند بسیاری از قربانیان با وجود لتوکوب، توهین و خشونت روانی، بهدلیل نداشتن درآمد مستقل، سرپناه و امکان تأمین آینده فرزندانشان، ناچار به ادامه زندگی با فرد خشونتگر هستند.
حسنا، نام مستعار یکی از قربانیان، میگوید از ۱۴سالگی ازدواج کرده و سالها با خشونت شوهر و خانواده همسرش روبهرو بوده است. او میگوید این خشونتها به مشکلات روانی و از دستدادن جنینی که در بطن داشته، انجامیده است.
او میگوید اکنون نیز بهدلیل نداشتن کار و درآمد و نگرانی از آینده فرزندش، توان جدایی از همسرش را ندارد.
سکینه، نام مستعار زن دیگری، نیز میگوید شوهرش او را چنان لتوکوب کرده که حدود یک هفته توان برخاستن از جایش را نداشته است.
او میگوید با وجود تلاش برای جدایی، فشار خانواده و نگاه منفی جامعه به طلاق، مانع تصمیمش شده است.
این زنان میگویند مراجعه به نهادهای طالبان نیز در بسیاری موارد به حمایت مؤثر از آنان منجر نمیشود و برخی قربانیان بهجای رسیدگی به شکایتشان، با توصیههایی برای اطاعت از شوهر و ادامه زندگی مشترک روبهرو میشوند.
آنان هشدار میدهند که محدودیت بر آموزش و کار زنان، وابستگی اقتصادی آنان را بیشتر کرده و در کنار فشارهای خانوادگی و سنتی، زنان قربانی خشونت را در چرخهای قرار داده است که خروج از آن برای بسیاری تقریباً ناممکن است.
