خبرگزاری آگاه آگاه؛ رسانه بیداری و برابری
رئیسجمهور ایالات متحده هشدار داده است که در صورت نپذیرفتن توافق پیشنهادی از سوی ایران، واشنگتن ممکن است نیروگاههای برق و پلهای این کشور را هدف قرار دهد؛ تهدیدی که در بحبوحه تلاشهای دیپلماتیک برای پایان جنگ، سطح تنش را بهگونه کمسابقهای افزایش داده است.
خبرگزاری آگاه:
دونالد ترامپ در پیامی در پلتفرم «تروث سوشیال» مدعی شده که ایران با تیراندازی در تنگه هرمز، توافق آتشبس را نقض کرده است. او ادعا کرده که این تیراندازی کشتیهای متعلق به فرانسه و بریتانیا را هدف قرار داده است.
ترامپ در ادامه با اشاره به وضعیت تنگه هرمز گفته است که اقدام ایران برای بستن این مسیر «عجیب» است، زیرا به گفته او، محاصره دریایی ایالات متحده عملاً این تنگه را از قبل مسدود کرده است.
رئیسجمهور امریکا تأکید کرده که واشنگتن یک «توافق عادلانه و معقول» را به تهران پیشنهاد داده و ابراز امیدواری کرده که ایران آن را بپذیرد. با این حال، او هشدار داده است که در صورت رد این پیشنهاد، ایالات متحده «تمام نیروگاههای برق و پلهای ایران را از کار خواهد انداخت».
او افزوده است که اجرای چنین اقداماتی «سریع و آسان» خواهد بود و در صورت عدم توافق، انجام آن را «مایه افتخار» میداند.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که مذاکرات میان دو طرف—با میانجیگری چند کشور منطقه—در روزهای اخیر به مراحل حساسی رسیده و گزارشها از نزدیکشدن طرفها به یک چارچوب توافق خبر میدهند.
تحلیل آگاه:
تهدید مستقیم به هدفگیری زیرساختهای حیاتی—مانند نیروگاهها و پلها—نشاندهنده تغییر لحن آشکار در رویکرد واشنگتن است؛ تغییری که میتواند معادله مذاکرات را همزمان پیچیدهتر و فوریتر سازد.
در سطح راهبردی، چنین تهدیدی دو کارکرد همزمان دارد: از یکسو ابزار فشار برای وادارسازی ایران به پذیرش توافق، و از سوی دیگر ارسال پیام بازدارنده به بازیگران منطقهای و بینالمللی. اما همین ابزار فشار، اگر از سطح تهدید به اقدام عملی نزدیک شود، میتواند به سرعت مسیر دیپلماسی را مسدود کند.
هدفگیری زیرساختهای غیرنظامی، بهویژه در مقیاس گسترده، نهتنها پیامدهای انسانی و اقتصادی سنگین دارد، بلکه خطر واکنش متقابل ایران—از جمله در تنگه هرمز—را افزایش میدهد؛ مسیری که شریان حیاتی انرژی جهان به شمار میرود.
از منظر منطقهای، چنین سناریویی میتواند قیمت انرژی را بیش از پیش افزایش داده و کشورهای وابسته به واردات نفت—از جمله در آسیا—را تحت فشار قرار دهد. برای افغانستان نیز، هرگونه بیثباتی در بازار انرژی و مسیرهای تجاری، بهصورت مستقیم در افزایش هزینههای واردات و فشار بر معیشت مردم بازتاب خواهد یافت.
در نهایت، آنچه اکنون دیده میشود، یک «دیپلماسی در لبهٔ تهدید» است: طرفها به توافق نزدیکاند، اما همزمان با ابزارهای سخت، تلاش میکنند نتیجه را به نفع خود شکل دهند. این وضعیت اگرچه میتواند به توافقی سریع منجر شود، اما به همان اندازه نیز مستعد لغزش به سوی یک رویارویی گستردهتر است.
