خبرگزاری آگاه آگاه؛ رسانه بیداری و برابری
در ادامه ناامنیهای هدفمند علیه غیرنظامیان در افغانستان، منابع محلی از وقوع یک حمله خونین در ولسوالی انجیل هرات خبر میدهند؛ رویدادی که به گفته شاهدان، عمدتاً شیعیان را هدف قرار داده و دهها کشته و زخمی برجای گذاشته است. در حالیکه طالبان آمار تلفات را محدود اعلام کردهاند، شواهد میدانی از ابعاد گستردهتر این فاجعه حکایت دارد.
خبرگزاری آگاه
وزارت داخله طالبان اعلام کرده است که بعد از ظهر روز جمعه، افراد مسلح ناشناس در نزدیکی یک محل تفریحی در روستای دهمیری ولسوالی انجیل ولایت هرات، بر باشندگان محل تیراندازی کردهاند.
به گفته عبدالمتین قانع، سخنگوی این وزارت، در گزارشهای اولیه دستکم ۷ نفر کشته و ۱۳ تن دیگر زخمی شدهاند. او تأکید کرده که مهاجمان سوار بر موتورسایکل بوده و پس از حمله از ساحه فرار کردهاند.
با این حال، منابع محلی و شفاخانه ولایتی هرات تصویری متفاوت ارائه میکنند. به گفته این منابع، تاکنون اجساد دستکم ۱۰ کشته به شفاخانه منتقل شده و شمار زخمیان به «دهها نفر» میرسد. برخی گزارشها حتی از افزایش تلفات تا بیش از ۳۰ نفر خبر میدهند.
بر اساس اطلاعات محلی، این حمله در حالی رخ داده که قربانیان در حاشیه زیارتی «سید محمد آقا» گردهم آمده بودند. گفته میشود منطقه دهمیری از جمله مناطق عمدتاً شیعهنشین در ولسوالی انجیل است و مهاجمان بهصورت هدفمند این گروه را آماج قرار دادهاند.
یک منبع محلی نیز گفته است که قربانیان عمدتاً از باشندگان ارزگان (کجران) و دایکندی بودهاند و حتی ارباب قریه همراه با دو فرزندش هنگام دفاع از مردم کشته شدهاند.
همزمان، شفاخانه حوزهای هرات از شهروندان خواسته است برای کمک به زخمیان خون اهدا کنند. تصاویر منتشرشده نشان میدهد که جمعیت زیادی در بیرون این مرکز درمانی تجمع کردهاند.
تاکنون هیچ گروهی مسئولیت این حمله را برعهده نگرفته است.
در واکنش به این رویداد، عبدالله عبدالله این حمله را «خشونتبار و غیرانسانی» خوانده و از طالبان خواسته است عاملان آن را شناسایی و مجازات کنند.
همچنین حامد کرزی با محکومکردن این رویداد، آن را «غمانگیز و ضدبشری» توصیف کرده و با خانوادههای قربانیان ابراز همدردی کرده است.
تحلیل آگاه
آنچه در هرات رخ داد، تنها یک «حادثه امنیتی» نیست؛ بلکه نشانهای روشن از تداوم الگوی خشونتهای هدفمند علیه اقلیتها، بهویژه شیعیان در افغانستان است. تفاوت آشکار میان آمار رسمی طالبان و روایتهای میدانی، بار دیگر پرسشهای جدی درباره شفافیت و مدیریت امنیتی در کشور ایجاد میکند.
در شرایطی که طالبان مدعی تأمین «امنیت سراسری» هستند، تکرار حملاتی از این دست—آنهم در مناطق نسبتاً نزدیک به مراکز شهری—نشان میدهد که یا کنترول امنیتی شکننده است یا اراده و ظرفیت لازم برای پیگیری مؤثر این رویدادها وجود ندارد.
نکته مهمتر، تکرار اصطلاح «افراد مسلح ناشناس» در چنین رویدادهایی است؛ عبارتی که بهمرور به یک الگوی ثابت در روایت رسمی تبدیل شده، بدون آنکه نتیجهای ملموس در شناسایی و محاکمه عاملان دیده شود.
ادامه این وضعیت، نهتنها احساس ناامنی را در میان شهروندان تشدید میکند، بلکه شکافهای اجتماعی و مذهبی را نیز عمیقتر میسازد. در چنین فضایی، پاسخگویی شفاف، تأمین عدالت و جلوگیری از تکرار این فجایع، به یک آزمون جدی برای حاکمیت فعلی تبدیل شده است—آزمونی که تا اکنون، نشانههای موفقیت در آن دیده نمیشود.
