«روایت یک خانواده آواره در دایکندی؛ یک ماه زندگی در کوه‌ها با ترس و بی‌سرنوشتی»

یک دختر ۲۲ ساله از ولایت دایکندی در پیامی از وضعیت دشوار خود و خانواده‌اش خبر داده و گفته است که او به همراه سه برادر و سه خواهر کوچک‌تر و یک برادر بیمار، نزدیک به یک ماه را در مناطق کوهستانی سپری می‌کند.

او می‌گوید پدرش از کارمندان حکومت پیشین بوده و پس از تغییر وضعیت امنیتی، خانواده‌اش از ترس تهدیدهای احتمالی ناچار به ترک خانه شده‌اند. به گفته او، از حدود یک ماه پیش هیچ اطلاعی از پدر و مادرش در دست نیست.

این دختر در پیام خود تأکید کرده که خانواده‌اش به‌دلیل نگرانی از بازگشت به خانه و ترس از بازداشت یا آسیب احتمالی، به مناطق کوهستانی پناه برده‌اند. او وضعیت برادر بیمار خود را نگران‌کننده توصیف کرده و گفته است که دسترسی به خدمات صحی و امکانات اولیه در محل زندگی موقت‌شان وجود ندارد.

در این پیام آمده است که خانواده برای تأمین نیازهای ابتدایی، گاه به مناطق نزدیک‌تر مراجعه می‌کنند، اما همچنان در شرایط بی‌ثبات و بدون سرپناه مناسب زندگی می‌کنند.

او همچنین تأکید کرده که به‌دلیل نگرانی‌های امنیتی، امکان ارسال تصویر یا ویدیو را ندارد و تنها از طریق تلفن همراه و به‌صورت محدود ارتباط برقرار می‌کند.

این روایت در حالی منتشر می‌شود که گزارش‌های متعدد از ادامه جابه‌جایی‌های اجباری، ترس امنیتی و آوارگی داخلی در برخی مناطق افغانستان حکایت دارد؛ وضعیتی که به‌ویژه در مناطق دورافتاده، خانواده‌ها را با فشارهای جدی انسانی روبه‌رو کرده است.