خبرگزاری آگاه آگاه؛ رسانه بیداری و برابری
اداره ملی آمادگی مبارزه با حوادث تحت اداره طالبان اعلام کرده که در پی بارندگیهای شدید، سیلابها، زمینلرزه و لغزش زمین از آغاز سال جاری تاکنون، دستکم ۱۷۹ تن جان باختهاند؛ آماری که نشان میدهد بحرانهای طبیعی در کنار چالشهای ساختاری، فشار مضاعفی بر زندگی مردم وارد کرده است.
خبرگزاری آگاه
اداره ملی آمادگی مبارزه با حوادث تحت کنترول طالبان، روز شنبه (۲۲ حمل) با نشر اعلامیهای از تلفات گسترده انسانی و خسارات سنگین مالی ناشی از رویدادهای طبیعی در کشور خبر داد.
بر اساس این اعلامیه، از آغاز سال جاری تاکنون، در نتیجه بارندگیهای شدید، سرازیرشدن سیلابها، زمینلرزه و لغزش زمین، ۱۷۹ تن جان باخته، ۲۳۸ نفر زخمی و ۹ تن دیگر ناپدید شدهاند.
این اداره همچنین اعلام کرده که در این مدت، یکهزار و ۲۷۷ خانه بهطور کامل تخریب و پنجهزار و ۷۷۰ خانه دیگر بهگونه جزئی آسیب دیدهاند.
در بخش زیرساختها، ۳۷۲ کیلومتر جاده تخریب شده و خسارات قابل توجهی به بخش زراعت وارد شده است. طبق آمار ارائهشده، محصولات زراعتی در بیش از ۱۸ هزار و ۶۵۰ جریب زمین از بین رفته و چهار هزار و ۳۵۴ درخت نابود شدهاند.
به گفته طالبان، در مجموع ۸ هزار و ۹۸۷ خانواده در سراسر افغانستان از این رویدادها متأثر شدهاند.
تحلیل آگاه
آمار ارائهشده از سوی اداره حوادث طالبان، تصویری از یک بحران چندلایه را نشان میدهد؛ بحرانی که صرفاً ناشی از رویدادهای طبیعی نیست، بلکه بهطور مستقیم با ضعف زیرساختها، نبود آمادگی مؤثر و مدیریت بحران گره خورده است.
افغانستان کشوری است که همواره در معرض حوادث طبیعی قرار داشته، اما آنچه وضعیت را پیچیدهتر میکند، نبود سیستمهای پیشگیری و پاسخ سریع است. در بسیاری از موارد، سیلاب یا زمینلغزش به فاجعه تبدیل میشود نه بهدلیل شدت آن، بلکه بهخاطر نبود امکانات ابتدایی برای مهار و مدیریت آن.
تخریب هزاران خانه و آسیب به هزاران جریب زمین زراعتی، تنها یک خسارت کوتاهمدت نیست؛ بلکه پیامدهای بلندمدتی بر معیشت مردم دارد. در کشوری که بخش بزرگی از جمعیت به زراعت وابسته است، از بین رفتن محصولات، مستقیماً امنیت غذایی و اقتصادی خانوادهها را تهدید میکند.
نکته قابل توجه، تأثیر همزمان این حوادث با بحرانهای اقتصادی و انسانی موجود است. خانوادههایی که پیش از این نیز با فقر، بیکاری و محدودیتهای گسترده مواجه بودند، اکنون با از دست دادن سرپناه و منابع درآمدی، در وضعیت شکنندهتری قرار گرفتهاند.
از سوی دیگر، نبود شفافیت در نحوه توزیع کمکها و ضعف در هماهنگی میان نهادهای مسئول، همواره یکی از چالشهای جدی در مدیریت بحران بوده است. اگر این روند ادامه یابد، حتی کمکهای احتمالی نیز نمیتواند بهطور مؤثر به دست آسیبدیدگان برسد.
در سطح کلان، افزایش تکرار این حوادث در کنار نبود آمادگی، این خطر را ایجاد میکند که بحرانهای طبیعی به یک وضعیت «دائمی» تبدیل شود؛ وضعیتی که هر ساله بخشی از جامعه را به عقب میراند و روند توسعه را متوقف میکند.
افغانستان امروز نهتنها با بحرانهای انسانی و سیاسی، بلکه با یک واقعیت انکارناپذیر دیگر نیز روبهرو است: طبیعتی که در نبود مدیریت، به یک تهدید جدی برای بقا تبدیل شده است.
