مرگ خاموش در جادههای افغانستان؛ دستکم ۶۱ کشته و ۱۸۳ زخمی از آغاز جوزا
با ادامه حوادث مرگبار ترافیکی در افغانستان، آمار قربانیان از آغاز ماه جوزا تاکنون به دستکم ۶۱ کشته و ۱۸۳ زخمی رسیده است. همزمان، دو رویداد تازه در ولایتهای ننگرهار و سمنگان نیز جان ۱۲ تن را گرفت؛ رخدادهایی که بار دیگر وضعیت بحرانی جادهها و ضعف مدیریت ایمنی ترافیک را برجسته کرده است.
خبرگزاری آگاه:
از آغاز ماه جوزا تاکنون، دستکم ۶۱ نفر در حوادث ترافیکی در ولایتهای مختلف افغانستان جان خود را از دست دادهاند. همزمان، مقامهای طالبان از کشته شدن ۱۲ نفر در دو حادثه ترافیکی در ولایتهای ننگرهار و سمنگان خبر دادهاند.
تلویزیون ملی تحت کنترل طالبان روز شنبه، ۲۰ سرطان، گزارش داد که در پی واژگونی یک موتر در ولسوالی پچیراگام ولایت ننگرهار، ۹ نفر، از جمله چند زن، جان باخته و هشت نفر دیگر زخمی شدهاند.
به گفته مقامهای طالبان، زخمیان این حادثه به مراکز درمانی منتقل شدهاند و بررسیها برای روشن شدن علت وقوع این رویداد ادامه دارد.
در حادثهای دیگر در ولایت سمنگان نیز، به گزارش خبرگزاری باختر، یک زن جان باخته و هفت نفر زخمی شدهاند. طالبان علت این رویداد را بیاحتیاطی راننده اعلام کردهاند.
بررسی گزارشهای منتشرشده در رسانههای تحت کنترل طالبان نشان میدهد که از آغاز ماه جوزا تاکنون، دستکم ۶۱ نفر در ولایتهای لغمان، پروان، هلمند، سمنگان، بلخ، پکتیا، غزنی و شاهراه کابل–قندهار بر اثر حوادث ترافیکی جان باختهاند. همچنین این رویدادها دستکم ۱۸۳ زخمی برجا گذاشته است.
کارشناسان، فرسودگی جادهها، نبود علائم و تجهیزات ایمنی، سرعت غیرمجاز، بیاحتیاطی رانندگان و ضعف نظارت بر اجرای قوانین ترافیکی را از مهمترین عوامل افزایش این حوادث عنوان میکنند.
تحلیل آگاه
افزایش پیدرپی حوادث ترافیکی در افغانستان دیگر یک اتفاق مقطعی نیست، بلکه به بحرانی ساختاری در بخش حملونقل کشور تبدیل شده است. هرچند مقامهای طالبان معمولاً علت این رویدادها را به «بیاحتیاطی رانندگان» محدود میکنند، اما واقعیت این است که بخش بزرگی از این تلفات ریشه در جادههای غیراستاندارد، نبود علائم هشداردهنده، فرسودگی وسایط نقلیه، ضعف نظارت ترافیکی و کمبود امکانات امدادرسانی دارد.
ادامه این روند نشان میدهد که ایمنی جادهها هنوز در اولویت برنامههای حکومت طالبان قرار نگرفته است. در شرایطی که شاهراههای اصلی کشور هر هفته شاهد حوادث خونین هستند، کاهش این تلفات تنها با مقصر دانستن رانندگان ممکن نیست؛ بلکه نیازمند سرمایهگذاری در زیرساختهای جادهای، اجرای جدی قوانین ترافیکی، کنترل وسایط فرسوده و ایجاد نظام مؤثر امداد و نجات است. در غیر این صورت، جادههای افغانستان همچنان یکی از مرگبارترین مسیرهای منطقه باقی خواهند ماند.
