خبرگزاری آگاه آگاه؛ رسانه بیداری و برابری
شماری از باشندگان هرات میگویند فشارها و برخوردهای نیروهای امر به معروف و پوستههای امنیتی طالبان در مسیر هرات تا مرز اسلامقلعه افزایش یافته و رفتوآمد مردم را با ترس، تحقیر و معطلیهای طولانی همراه کرده است.
خبرگزاری آگاه:
یکی از باشندگان هرات در پیامی به رسانهها گفته است که طی هفتههای اخیر، رفتار نیروهای امر به معروف و پوستههای امنیتی طالبان در مسیر هرات تا مرز اسلامقلعه بهگونه چشمگیری سختگیرانهتر شده است.
او میگوید در طول مسیر، ایستهای بازرسی متعدد بدون دلیل روشن، مردم را متوقف میکنند و برخوردها اغلب با بیاحترامی و بازخواستهای طولانی همراه است.
به گفته این شهروند، خانوادهها و مسافران ساعتها در چکپاینتها معطل نگه داشته میشوند و نیروهای امر به معروف بر موضوعاتی مانند تذکره، پوشش و شکل ظاهری افراد حساسیت نشان میدهند.
این باشنده هرات همچنین گفته است که فشارها بر مردان، بهویژه در مورد ریش و ظاهر، در هفتههای اخیر بیشتر شده و فضای رفتوآمد را برای مردم با اضطراب همراه کرده است.
او در بخشی از صحبتهایش گفته است: «آدم از هرات تا مرز را با دلهره میرود؛ مثل اینکه قاچاقی سفر میکند.»
به گفته این منبع، حتی سالمندان و خانوادههایی که برای استقبال یا همراهی بستگان خود به مرز میروند نیز با معطلی و برخوردهای سختگیرانه روبهرو میشوند.
طالبان تاکنون به این اظهارات واکنشی رسمی نشان ندادهاند، اما در ماههای گذشته گزارشهای مشابهی از افزایش کنترلهای اجتماعی و محدودیتهای رفتوآمد در برخی ولایتها منتشر شده است.
تحلیل آگاه:
روایتهای تازه از مسیر هرات ـ اسلامقلعه، تصویری از افزایش فشارهای اجتماعی و نظارتی در یکی از مهمترین مسیرهای تجاری و رفتوآمد افغانستان ارائه میکند.
این مسیر نه تنها شاهراه ارتباطی با ایران است، بلکه برای هزاران مهاجر، تاجر و خانواده، بخشی از زندگی روزمره محسوب میشود. افزایش ایستهای بازرسی و برخوردهای سختگیرانه، میتواند مستقیماً بر احساس امنیت روانی و اعتماد عمومی تأثیر بگذارد.
آنچه در این روایتها بیشتر برجسته است، احساس «مظنون بودن» در میان شهروندان است؛ احساسی که به گفته بسیاری از باشندگان، باعث شده رفتوآمد عادی نیز با ترس و اضطراب همراه شود.
در سطح اجتماعی، تداوم چنین برخوردهایی میتواند فاصله میان جامعه و ساختارهای حاکم را عمیقتر کند، بهویژه زمانی که مردم احساس کنند در برابر رفتارهای تحقیرآمیز، مسیر مؤثری برای شکایت یا پیگیری وجود ندارد.
برای بسیاری از شهروندان، مسئله تنها یک ایست بازرسی یا چند ساعت معطلی نیست؛ بلکه فرسایش تدریجی کرامت انسانی و زندگی روزمره در سایه کنترلهای سختگیرانه است؛ وضعیتی که در روایتهای مردمی، بیش از هر چیز با واژه «خستگی» و «بیپناهی» توصیف میشود.
