غزه زیر تیغ «صلحِ با اسلحه»؛ وقتی آتشبس به نقشه تصرف بدل میشود
با گذشت بیش از سه ماه از اعلام آتشبس، غزه نهتنها روی صلح را ندیده، بلکه بیش از نیمی از خاک آن زیر کنترول نظامی اسراییل رفته است؛ روندی که بهجای توقف جنگ، عملاً به تثبیت اشغال انجامیده است.
خبرگزاری آگاه
در حالی که از آتشبس ماه اکتوبر ۲۰۲۵ میان اسراییل و حماس بهعنوان فرصتی برای کاهش خشونتها یاد میشد، حملات اسراییل در غزه همچنان ادامه دارد. بر بنیاد گزارش الجزیره، از زمان اعلام آتشبس تاکنون دستکم ۴۶۳ فلسطینی کشته شدهاند.
تصاویر ماهوارهای نشان میدهد که نیروهای اسراییلی اکنون بیش از ۵۰ درصد خاک نوار غزه را در اختیار دارند. بر اساس این گزارش، ارتش اسراییل چندین بار «خط مرزی زرد» را جابهجا کرده و با این کار عملاً قلمرو نفوذ خود را گسترش داده است.
هنوز روشن نیست که دولت دونالد ترمپ تا چه اندازه خواهد توانست اسراییل را به عقبنشینی از این مناطق قانع کند. ترمپ در همین راستا، تونی بلر، نخستوزیر پیشین بریتانیا را بهعنوان عضو «هیأت صلح» منصوب کرده است؛ هیأتی که جرد کوشنر، مارکو روبیو و استیو ویتکاف نیز در آن حضور دارند.
از آغاز جنگ در اکتوبر ۲۰۲۳ تاکنون، بیش از ۷۱ هزار فلسطینی کشته و بیش از ۱۷۱ هزار نفر زخمی شدهاند؛ آماری که بحران انسانی در غزه را به یکی از فاجعهبارترین رخدادهای قرن تبدیل کرده است.
تحلیل آگاه – وقتی آتشبس ابزار تصرف میشود
غزه امروز دیگر صرفاً میدان جنگ نیست؛ به آزمایشگاه «مدیریت بحران با زور» تبدیل شده است. آتشبس قرار بود فرصتی برای نفسکشیدن مردم باشد، اما در عمل به پوششی برای تثبیت تصرف نظامی بدل شد. وقتی ارتش اسراییل در سکوت دیپلماتیک مرزها را جابهجا میکند، پیام روشن است: نقشه سیاسی آینده غزه نه با مذاکره، بلکه با تانک و تصویر ماهوارهای ترسیم میشود.
اینجا تناقض بزرگ خود را نشان میدهد: از یکسو هیأت صلح شکل میگیرد و از سوی دیگر، زمین زیر پای فلسطینیها هر روز کوچکتر میشود. این «صلح» نه بر پایه عدالت، بلکه بر پایه برتری نظامی تعریف شده است. صلحی که با تفنگ حفظ شود، بیشتر به اشغال شبیه است تا به آشتی.
نکته پنهان اما مهمتر این است که این روند فقط غزه را تغییر نمیدهد؛ کل خاورمیانه را بهسمت نظمی سوق میدهد که در آن، زور جای قانون را میگیرد. اگر امروز تغییر مرزها در غزه بدون هزینه بینالمللی انجام شود، فردا همین الگو در هر نقطه بحرانزده جهان تکرار خواهد شد.
پرسش اصلی این است: آیا جامعه جهانی واقعاً به دنبال پایان جنگ است، یا فقط میخواهد جنگ را مدیریت کند؟ مدیریت جنگ یعنی پذیرفتن مرگِ تدریجی انسانها بهعنوان هزینه ثبات. اما صلح واقعی یعنی بازگرداندن زمین، کرامت و حق زندگی به مردمی که سالهاست فقط قربانی معادلات قدرتاند.
غزه امروز آیینهای است که آینده سیاست جهانی را نشان میدهد: جهانی که اگر بهجای عدالت، فقط توازن قوا را بپرستد، دیر یا زود خودش هم قربانی همان بیعدالتی خواهد شد.
