شورای امنیت سازمان ملل اعلام کرده است که نشست فصلی خود درباره وضعیت افغانستان را در ماه دسامبر برگزار میکند؛ نشستی که در آن مأموریت یوناما، وخامت بحران انسانی و رفتار طالبان با مردم در محور بحث قرار خواهد گرفت. این جلسه در شرایطی برگزار میشود که افغانستان در زیر سلطه طالبان با یکی از تاریکترین دورههای تاریخی خود دستوپنجه نرم میکند.
شورای امنیت سازمان ملل متحد قرار است نشست فصلی ویژهٔ خود درباره وضعیت افغانستان را در ماه دسامبر برگزار کند.
به گفته این شورا، در این نشست بر ارزیابی مأموریت دفتر هیأت معاونت سازمان ملل (یوناما) و همچنین گزارشهای دفتر هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) تمرکز خواهد شد.
جورجت گانیون، سرپرست یوناما، همراه با مقامهای ارشد اوچا، گزارش تازه خود را درباره وضعیت امنیتی، بشری و حقوق بشری افغانستان ارائه میکنند.
هنوز تاریخ دقیق و دستور کار کامل این نشست اعلام نشده، اما شورای امنیت چندی پیش مأموریت یوناما را بهطور رسمی تمدید کرد.
این نشست در حالی برگزار میشود که:
- بحران بشری در افغانستان به سطح بیسابقه رسیده؛
- محدودیتها بر زنان ادامه دارد؛
- فقر، بیکاری و کاهش کمکهای جهانی اوج گرفته؛
- طالبان هیچ سازگاری با معیارهای حکمرانی بینالمللی نشان ندادهاند.
🟥 تحلیل آگاه
«جهان خسته شده، طالبان بیاعتنا، مردم در حال نابودی؛ شورای امنیت در چه نقطهای ایستاده؟»
نشست دسامبر شورای امنیت در ظاهر بخشی از رویکرد معمول سازمان ملل است؛ اما در عمل، آخرین فرصت برای تعریف یک سیاست شفاف جهانی در برابر طالبان به شمار میرود.
در سه سال گذشته، شورای امنیت و کشورها بیشتر نقش تماشاچی بحران را داشتهاند. طالبان اما هر روز اقتدارگراتر شدهاند:
- زنان از زندگی عمومی حذف شدهاند،
- رسانهها سرکوب شدهاند،
- اقلیتها زیر فشارند،
- فقر و گرسنگی به مرز «فاجعه انسانی» رسیده است،
- و هیچ نشانهای از تغییر در رفتار طالبان دیده نمیشود.
یوناما نیز در این مدت با اختلافات داخلی، محدود شدن دسترسی، و ناتوانی در اثرگذاری سیاسی روبهرو بوده است.
به همین دلیل، این نشست میتواند تعیین کند که آیا سازمان ملل بالاخره به سمت یک رویکرد سختگیرانهتر پیش خواهد رفت یا همچنان به «صدور بیانیههای نرم» ادامه میدهد؛ بیانیههایی که طالبان کوچکترین اعتنایی به آنها نکردهاند.
چرا این نشست اهمیت استراتژیک دارد؟
- بحث درباره مأموریت یوناما میتواند به بازتعریف نقش سیاسی آن منجر شود؛
- کشورها ممکن است درباره راهکارهای فشار هدفمند بر طالبان بحث کنند؛
- ممکن است موضوع فرستاده ویژه سازمان ملل برای افغانستان دوباره مطرح شود؛ چیزی که طالبان شدیداً با آن مخالفاند؛
- بحران انسانی و کمبود بودجه کمکهای جهانی در دستور کار قرار خواهد گرفت.
اما واقعیت تلخ چیست؟
سیاست سازمان ملل در برابر طالبان تا امروز بر پایه خوشبینی و امید به تغییر بوده، اما طالبان بارها ثابت کردهاند:
«تغییر نمیکنند، مذاکره نمیپذیرند، و مشروعیت جهانی را بدون هیچ امتیاز داخلی میخواهند.»
نشست فصلی شورای امنیت اگر دوباره با بیانیههای نرم و تکراری پایان یابد، برای طالبان بهمعنای چراغ سبز ادامه سرکوب خواهد بود و برای مردم افغانستان یک پیام دردناک دارد:
«تنها ماندهاید.»
اما اگر شورای امنیت این بار تصمیمهای جدیتر بگیرد—از جمله فشار سیاسی، تحریم هدفمند و تعیین فرستاده ویژه—میتواند یک تغییر واقعی ایجاد کند.
این نشست، آزمونی است برای اینکه بفهمیم جهان در برابر سقوط افغانستان به تاریکی کامل میخواهد کاری انجام دهد یا فقط نظارهگر خواهد ماند.
Leave feedback about this