روضة سخی در مزارشریف پس از زلزله؛ خرابی نماد رنج و امید مردم افغانستان

خبرگزاری آگاه: مسجد کبود مشهور به «روضه سخی» در مزارشریف پس از زلزله اخیر ولایت‌های بلخ و سمنگان به شدت آسیب دیده و اکنون وضعیت آن هر روز شکننده‌تر می‌شود؛ بنایی که فراتر از یک مکان مذهبی، نمادی از آرامش، هویت و امید مردم افغانستان بوده است.

روزنامه نیویارک تایمز گزارش داد که زلزله‌ای که بامداد دوشنبه ولایت‌های بلخ و سمنگان را لرزاند، موجب فروریختن بخش‌هایی از مناره‌ها و ریزش هزاران قطعه کاشی فیروزه‌ای و لاجوردی مسجد کبود شد. این مسجد قرن پانزدهمی برای مردم مزارشریف همچون مادری مقدس و محترم است، اما اکنون با هر روزی که می‌گذرد، وضعیت آن رو به وخامت می‌رود.

شکاف‌ها و ترک‌های عمیق در دیوارها و مناره‌ها نه‌تنها آسیب‌های فیزیکی به بنا وارد کرده‌اند، بلکه به نمادی از شکاف‌های عمیق اجتماعی افغانستان تبدیل شده‌اند؛ جامعه‌ای که از فقر، ناامیدی، درگیری‌های داخلی و بی‌توجهی طالبان رنج می‌برد.

عبدالعزیز، راننده تاکسی، گفت پیش‌تر زائران بیشتری، از جمله زنان و کودکان، به مسجد می‌آمدند، اما طالبان ورود زنان را ممنوع کرده‌اند. میرآغا، دهقانی از روستاهای آسیب‌دیده، با اشاره به بیکاری و فقر گسترده افزود: «ما نمی‌توانیم سنگ به شکم خود ببندیم و بخوابیم.» سید عثمان، کارگر ساختمانی، نگران است که اگر کاشی‌های افتاده جایگزین نشوند و آب به درون دیوارهای ترک‌خورده نفوذ کند، مسجد فرو بریزد.

محمد عارف امیری، یکی از بازدیدکنندگان، گفت: «وقتی این آسیب‌ها را می‌بینم، احساس می‌کنم بخشی از بدن خودم زخمی شده است.» برای مردم مزارشریف، مسجد کبود فراتر از یک بنای مذهبی است؛ این مکان نمادی از آرامش، هویت و امید آنان بوده است، اما اکنون خرابی‌های آن شاید حکایت از رنج و فشارهای مردم افغانستان داشته باشد.

تحلیل آگاه:

روضة سخی، فراتر از یک بنای مذهبی، نماینده هویت فرهنگی، تاریخی و معنوی مردم افغانستان است. آسیب‌های وارد شده پس از زلزله نه تنها تهدیدی برای میراث تاریخی و معماری کشور هستند، بلکه بیانگر رنج، ناامیدی و فشارهای اجتماعی و اقتصادی مردم نیز محسوب می‌شوند. محدودیت‌های طالبان، از جمله ممنوعیت حضور زنان، بر دسترسی مردم به این مکان مقدس افزوده و حس تعلق و امید را در جامعه کاهش داده است. حفاظت فوری از این مسجد، با مرمت ساختار و حمایت جامعه جهانی، تنها راه حفظ این نماد ارزشمند و جلوگیری از فروپاشی آن است؛ زیرا هر روز تأخیر، نه تنها خرابی فیزیکی را بیشتر می‌کند، بلکه انعکاس‌دهنده شکست در حفاظت از امید و هویت مردم افغانستان نیز هست.