قتل یک عضو طالبان در کنر؛ ترک‌های امنیتی در حکومتِ مدعی ثبات


در حالی‌که طالبان پیوسته از «تأمین امنیت سراسری» در افغانستان سخن می‌گویند، منابع محلی در ولایت کنر از کشته‌شدن یکی از اعضای این گروه در ولسوالی چپه‌دره خبر می‌دهند؛ رویدادی که بار دیگر تصویر امنیتِ ادعایی طالبان را زیر سؤال می‌برد و نشانه‌هایی از شکاف، بی‌ثباتی و نارضایتی پنهان در مناطق تحت کنترل این گروه را آشکار می‌سازد.


خبرگزاری آگاه

براساس روایت منابع محلی از ولایت کنر، یکی از افراد گروه طالبان به‌تازگی در این ولایت به قتل رسیده است.

منابع روز یک‌شنبه، ۵ دلو/بهمن، تأیید کردند که جسد این عضو طالبان از ولسوالی چپه‌دره‌ی ولایت کنر پیدا شده است.

تا کنون هویت این فرد و انگیزه‌ی قتل او مشخص نشده و طالبان نیز در این مورد هیچ‌گونه واکنشی نشان نداده‌اند.

این در حالی‌ست که پیش از این نیز رویدادهای مشابهی در ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. در یکی از موارد، قاری حکیم‌الله عرب، مسئول عشر و زکات طالبان در ولسوالی آقچه‌ی جوزجان، توسط افراد ناشناس کشته شد.

ناظران امنیتی می‌گویند هدف‌ قرار گرفتن اعضای یک گروه حاکم در مناطق تحت کنترول‌شان، نشانه‌ای از ضعف اطلاعاتی، درگیری‌های درون‌ساختاری یا افزایش نارضایتی‌های محلی است.


🧠 تحلیل آگاه | امنیت نمایشی طالبان زیر ذره‌بین

قتل یک عضو طالبان در منطقه‌ای که کاملاً زیر کنترول این گروه است، فقط یک حادثه جنایی ساده نیست؛ این یک پیام سیاسی و امنیتی است.

طالبان پس از بازگشت به قدرت، روایت مسلط خود را بر «امنیت مطلق» بنا کرده‌اند. اما تکرار ترورهای هدفمند علیه اعضای خودشان نشان می‌دهد این امنیت، بیشتر یک نمایش رسانه‌ای است تا واقعیتی پایدار در میدان.

وقتی نیروهای یک حکومت حتی در مناطق خودی کشته می‌شوند، سه احتمال مطرح می‌شود:

🔹 شکاف جدی در ساختار امنیتی طالبان
🔹 تصفیه‌حساب‌های درون‌گروهی
🔹 یا خشم و نارضایتی خاموش مردم محلی

در هر سه حالت، یک نتیجه قطعی است:
طالبان بر ترس حکومت می‌کنند، نه بر رضایت مردم.

طالبان نه با انتخابات آمدند، نه با اجماع ملی. آنان با زور اسلحه قدرت گرفتند و اکنون همان منطق خشونت دارد به شکل فرسایشی علیه خودشان بازمی‌گردد.

🔴 حکومتی که مشروعیت ندارد، ناگزیر با سرکوب زنده می‌ماند؛ و سرکوب، امنیت پایدار نمی‌سازد.

قتل‌های خاموش در کنر، جوزجان و دیگر ولایت‌ها نشانه‌هایی از این واقعیت‌اند که طالبان بیش از آن‌که دولت باشند، یک ساختار مسلح لرزان‌اند.

و افغانستان امروز، نه در صلح، بلکه در یک سکوت پر از انفجار پنهان زندگی می‌کند.

مقالات مرتبط

جواب دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back to top button