فرهاد دریا: مبارزه مردم ایران الهامبخش ملتهایی است که سالها زیر رنج و سرکوب زیستهاند
فرهاد دریا، هنرمند سرشناس افغانستان، با ستایش از مبارزه و پایداری مردم ایران در برابر سرکوب، اعتراضات این کشور را نماد اتحاد و همبستگی در برابر «قدرتهای سیاه» توصیف کرده و گفته است که این مبارزه میتواند الهامبخش ملتهای دیگری باشد که سالها با رنجی مشابه زندگی کردهاند.
خبرگزاری آگاه
فرهاد دریا روز یکشنبه در صفحه اینستاگرام خود نوشت که مبارزه مردم ایران تنها یک اعتراض سیاسی نیست، بلکه تجلی اراده جمعی ملتهایی است که در برابر سرکوب و بیعدالتی ایستادهاند.
او تأکید کرد که این مبارزه میتواند انگیزهای برای ملتهای دیگری باشد که «سالهاست با رنجی مشابه عمر میگذرانند» و از اتحاد و همبستگی بیقید و شرط مردم ایران در برابر آنچه «قدرتهای سیاه» خواند، ستایش کرد.
دریا با لحنی احساسی به رنج خانوادهها و قربانیان سرکوب اعتراضات ایران اشاره کرد و نوشت:
«چه صداهایی که در این میدانهای مرگ و زندگی، بیپاسخ میمانند، چه پدرهایی که دیگر صدای فرزند خود را نمیشنوند و چه مادرهایی که کنارشان خالی میماند. اما نمیایستند و صداهای بلندتر و ارادههای قویتر، جای خالی را پُر میکند!»
این اظهارات در حالی مطرح میشود که شورای سردبیری شبکه ایران اینترنشنال روز یکشنبه در بیانیهای تازه اعلام کرد که بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ نفر در جریان اعتراضات ایران بهدست جمهوری اسلامی «قتلعام» شدهاند.
به گفته این شبکه، این آمار بر اساس اسناد، گزارشهای محرمانه و میدانی، روایتهای کادر درمانی، شاهدان عینی و خانوادههای جانباختگان تهیه شده است.
بر پایه این بیانیه، بخش عمدهای از این کشتارها در فاصله زمانی دو روزه، در ۱۸ و ۱۹ جدی، رخ دادهاند.
در مقابل، جمهوری اسلامی ایران کشتهشدن بیش از ۳ هزار نفر در جریان اعتراضات را تأیید کرده است؛ آماری که با گزارشهای نهادهای مستقل و رسانههای بینالمللی فاصله چشمگیر دارد.
فرهاد دریا در پایان نوشتهاش با اشاره به سخنی از حسن شماعیزاده، آهنگساز و خواننده ایرانی، تأکید کرد که «ظلم دامنگیر همه میشود.»
🧠 تحلیل آگاه | دیدگاه / موشکافی
اظهارات فرهاد دریا فراتر از یک موضعگیری هنری یا همدردی احساسی با مردم ایران است؛ این سخنان در واقع بازتاب یک تجربه مشترک تاریخی میان ملتهایی است که زیر سایه سرکوب، خشونت ساختاری و انسداد سیاسی زیستهاند. وقتی دریا از «الهامبخش بودن» مبارزه مردم ایران سخن میگوید، ناخودآگاه پیوندی میان سرنوشت ایران، افغانستان و دیگر جوامع سرکوبشده برقرار میکند.
برای جامعه افغانستان، سخنان دریا معنای دوچندان دارد. مردمی که خود تجربه سرکوب، حذف صداها، قتلهای خاموش و بیپاسخماندن دادخواهی را زیستهاند، در روایت اعتراضات ایران، تصویر آشنایی از رنج و مقاومت میبینند. اشاره او به پدران و مادرانی که فرزندانشان را از دست دادهاند اما «نمیایستند»، بازتاب مستقیم حافظه جمعی مردمانی است که عدالت را نه در دادگاهها، بلکه در استمرار صدا و ایستادگی جستوجو میکنند.
