یکی از ساکنان شهرک عمر گلستان کابل: «نگرانیم خانه‌هایی را که خریده‌ایم از دست بدهیم»
«آیا صدای خانواده‌های مظلوم شهرک عمر گلستان در مکروریان سوم کابل را کسی خواهد شنید؟ با قلبی پُر از درد و نگرانی از شما تقاضا می‌کنیم صدای خانواده‌هایی باشید که در شهرک عمر گلستان، واقع در مکروریان سوم کابل، با نگرانی از آینده خانه‌ها و سرنوشت خانواده‌های خود زندگی می‌کنند.
بر اساس معلوماتی که در اختیار خانواده‌های ساکن قرار دارد، طالبان این زمین و ساختمان‌ها را ملکیت دولتی اعلام کرده است. همچنین، به گفته ساکنان، فورم‌هایی به خانه‌های مردم ارسال شده و از آنان خواسته شده است که برای هر اتاق ماهانه ۴۰۰۰ افغانی بپردازند.
این وضعیت پرسش بسیار جدی و دردناکی را مطرح می‌کند. چگونه ممکن است مردمی که خانه‌های خود را خریداری کرده و سال‌ها در آن زندگی کرده‌اند، اکنون با این نگرانی روبه‌رو شوند که باید برای اتاق‌های خانه خود کرایه بپردازند؟
اگر این خانه‌ها بر اساس اسناد معتبر خریداری شده باشند، سرنوشت حقوق مالکیت خریداران چه خواهد شد؟ آیا پیش از اتخاذ چنین تصمیمی، اسناد مردم به‌صورت عادلانه و بی‌طرفانه بررسی شده‌اند؟ مبنای حقوقی این اقدام چیست؟
درخواست بررسی نقش وزیر عدلیه طالبان
یکی از نگرانی‌های جدی خانواده‌های متضرر، نقش وزیر عدلیه طالبان در تصمیم‌های مربوط به ملکیت‌های شهروندان است. خانواده‌ها خواهان بررسی مستقل نقش و مسئولیت این مقام و سایر مسئولان دخیل در قضیه شهرک عمر گلستان هستند.
همچنین، نگرانی‌هایی درباره محدودیت در اعتراض و بلند کردن صدای مخالفت وجود دارد.
از افغانستان اینترنشنال تقاضا داریم بررسی کند که این تصمیم‌ها از سوی چه مقام‌ها و نهادهایی اتخاذ شده‌اند، چه اسناد و مبانی قانونی برای آن ارائه می‌شود و چرا خانواده‌هایی که مدعی مالکیت قانونی هستند، اکنون با مطالبه کرایه برای خانه‌های خود روبه‌رو شده‌اند.
خانه‌های مردم حاصل یک عمر زحمت است!
بر اساس معلومات خانواده‌ها، خانه‌های این شهرک در گذشته و بر مبنای معاملات و اسنادی خریداری شده‌اند که اعتبار و پیشینه حقوقی آن‌ها باید به‌صورت مستقل بررسی شود. درباره مالکیت اولیه زمین و سوابق آن نیز پرسش‌هایی وجود دارد که نیازمند رسیدگی شفاف و بی‌طرفانه است.
ما نگرانیم که اگر حقوق قانونی خریداران نادیده گرفته شود، زندگی و آینده خانواده‌های زیادی با خطر روبه‌رو گردد.
پشت هر دروازه، یک خانواده زندگی می‌کند. مادری که برای آینده فرزندانش نگران است، پدری که سال‌ها زحمت کشیده تا سقفی بالای سر خانواده‌اش داشته باشد و کودکانی که خانه را امن‌ترین جای دنیا می‌دانند.
خانه برای این خانواده‌ها تنها یک ساختمان نیست. خانه حاصل عمر، عزت، امنیت، آرامش و امید به آینده است.
آیا وجدان انسانی می‌تواند در برابر نگرانی خانواده‌هایی که از آینده سرپناه خود می‌ترسند، خاموش بماند؟
درخواست عاجل ما از افغانستان اینترنشنال و جامعه جهانی
از رسانه‌های آزاد افغانستان و جهان عاجزانه تقاضا داریم:
یک. درباره قضیه شهرک عمر گلستان در مکروریان سوم کابل، تحقیق مستقل و گزارش مستند تهیه کنند.
دو. نقش وزیر عدلیه طالبان و سایر مقام‌های دخیل را در تصمیم‌های مربوط به این ملکیت‌ها بررسی کنند.
سه. اسناد خرید و مالکیت خانواده‌ها و پیشینه حقوقی زمین را بررسی کرده و دیدگاه تمام طرف‌های مربوط را منعکس سازند.
چگونه ممکن است ملکی که مردم با اسناد و معاملات گذشته خریداری کرده‌اند، دوباره ملکیت دولتی اعلام شود و همان خانواده‌ها مجبور شوند برای خانه‌های خود کرایه بپردازند؟ اگر درباره مالکیت این زمین اختلاف حقوقی وجود دارد، چرا موضوع از راه بررسی بی‌طرفانه اسناد و یک روند عادلانه حل‌وفصل نشود؟
چهار. از هرگونه اقدام خودسرانه برای سلب مالکیت یا بی‌سرپناه کردن خانواده‌ها، پیش از بررسی عادلانه اسناد و رسیدگی به ادعاهای آنان، جلوگیری شود.
در شرایطی که مردم افغانستان با فقر، بیکاری و مشکلات شدید اقتصادی روبه‌رو هستند، تحمیل هزینه‌های بیشتر بر خانواده‌هایی که نگران از دست دادن خانه‌های خود هستند، می‌تواند فشار سنگینی بر زندگی آنان وارد کند.
ما از رسانه‌ها، نهادهای حقوق بشری و جامعه جهانی می‌خواهیم که این موضوع را جدی بگیرند و برای روشن شدن حقیقت و حمایت از حقوق خانواده‌های متضرر اقدام کنند.
سخن آخر با وجدان بیدار جهان
ما مردم بی‌دفاع، خواهان امتیاز ویژه نیستیم. خواسته ما روشن است. اسناد و حقوق ما باید عادلانه بررسی شوند و هیچ خانواده‌ای بدون رسیدگی منصفانه و قانونی، سرپناه خود را از دست ندهد.
از سازمان ملل متحد، نهادهای حقوق بشری و خبرنگاران مستقل تقاضا داریم این قضیه را جدی بگیرند و درباره مسئولیت مقام‌های دخیل، به‌شمول وزیر عدلیه طالبان، تحقیق کنند.
اگر حقوق مالکیت خانواده‌ها نادیده گرفته شده باشد، این موضوع نباید در سکوت باقی بماند. مردم حق دارند بدانند چه کسی این تصمیم را گرفته، بر چه مبنای حقوقی اقدام کرده و چه نهادی برای رسیدگی به شکایت‌های آنان مسئولیت دارد.
هیچ خانواده‌ای نباید تنها به این دلیل که صدایش ضعیف است یا امکان دفاع از حقوق خود را ندارد، در برابر تصمیم‌هایی قرار گیرد که سرنوشت خانه و زندگی‌اش را تهدید می‌کند.
ما عدالت می‌خواهیم، نه انتقام.
ما رسیدگی قانونی می‌خواهیم، نه غصب ملکیت مردم.
ما امنیت می‌خواهیم، نه ترس از دست دادن خانه‌هایمان.
ما سرپناه می‌خواهیم، نه دربه‌دری و فقر بیشتر.
افغانستان اینترنشنال، لطفاً صدای ما باشید!
از خبرنگاران و مسئولان افغانستان اینترنشنال عاجزانه خواهش می‌کنیم به کابل و شهرک عمر گلستان توجه کنند، با خانواده‌های ساکن گفت‌وگو نمایند، اسناد آنان را بررسی کنند و این موضوع را به گوش مردم افغانستان و جامعه جهانی برسانند.
پشت هر یک از این خانه‌ها، یک زندگی، یک خانواده، سال‌ها زحمت و هزاران امید نهفته است. لطفاً اجازه ندهید صدای این خانواده‌ها در میان سکوت و بی‌تفاوتی خاموش شود.
شاید یک گزارش تحقیقی، یک مصاحبه و یک اقدام مسئولانه رسانه‌ای بتواند به روشن شدن حقیقت و جلوگیری از ضایع شدن حقوق مردم کمک کند.
همچنان، به پیوست این پیام، تمام اسناد و شواهد مربوط به شهرک عمر گلستان، مکروریان سوم کابل، را با شما شریک می‌سازم تا خبرنگاران و مسئولان افغانستان اینترنشنال بتوانند این قضیه را به‌صورت مستقل، دقیق و مستند بررسی کنند. امیدوارم این اسناد در روشن شدن حقیقت، بررسی حقوق مالکیت خانواده‌های ساکن و جلوگیری از هرگونه اقدام ناعادلانه علیه مردم بی‌دفاع مؤثر واقع شود.
مطالب مرتبط
خانواده‌های افغان در ایران: بی‌مدرکی و کاغذپرانی، فرزندان‌مان را از مکتب بازداشته است
ظلم است