خبرگزاری آگاه آگاه؛ رسانه بیداری و برابری
گسترش حملات متقابل میان طالبان و پاکستان در امتداد خط دیورند، با اصابت گلولههای هاوان به مناطق مسکونی و یک دانشگاه در کنر، نگرانیها از ورود تنشها به مرحلهای خطرناکتر را افزایش داده است.
خبرگزاری آگاه
منابع محلی در ولایت کنر به رسانهها گفتهاند که ارتش پاکستان روز دوشنبه مناطق مختلفی در اسدآباد، مرکز این ولایت، و ولسوالی سرکانو را هدف حملات توپخانهای قرار داده است؛ حملاتی که به گفته منابع، دانشگاه سید جمالالدین افغانی نیز در میان اهداف آن بوده است.
براساس اطلاعات ارائهشده از سوی شفاخانه دولتی اسدآباد، آمار تلفات این حملات به دستکم ۷ کشته و ۷۵ زخمی رسیده است. به گفته منابع درمانی، زنان و کودکان نیز در میان قربانیان شاملاند و دهها زخمی به مراکز صحی منتقل شدهاند.
تصاویر و ویدیوهای منتشرشده از محل رویداد، دود غلیظ و خسارات واردشده به ساختمانهای دانشگاه را نشان میدهد. در برخی از این تصاویر، وضعیت آشفته دانشجویان پس از اصابت گلولهها قابل مشاهده است.
در همین حال، وزارت تحصیلات عالی طالبان اعلام کرده است که در حمله به این دانشگاه، دستکم ۳۰ دانشجو و استاد زخمی شدهاند. این وزارت این اقدام را «نقض اصول انسانی و قوانین بینالمللی» خوانده و خواستار توجه نهادهای جهانی شده است.
در تحولی دیگر، منابع محلی از ادامه درگیریها در مناطق مرزی اسپینبولدک قندهار خبر دادهاند. به گفته این منابع، نیروهای پاکستانی شب یکشنبه چندین گلوله هاوان به روستاهای مرزی شلیک کردهاند و در پی آن، نیروهای طالبان نیز به پاسگاههای پاکستانی پاسخ دادهاند.
گزارشها همچنین حاکی از آن است که درگیریها در وزیرستان جنوبی نیز ادامه یافته و نیروهای پاکستانی با استفاده از پهپاد، مواضع طالبان را هدف قرار دادهاند. مقامهای امنیتی پاکستان گفتهاند این حملات در واکنش به شلیکها از خاک افغانستان انجام شده است.
تا کنون، آمار دقیق تلفات در درگیریهای مرزی بهطور مستقل تأیید نشده و دو طرف نیز روایتهای متفاوتی از آغاز درگیریها ارائه میکنند.
تحلیل آگاه
تحولات اخیر در امتداد مرز افغانستان و پاکستان نشان میدهد که تنشهای مقطعی بهتدریج در حال تبدیل شدن به یک الگوی تکرارشونده و خطرناک است؛ الگویی که در آن، هر رویداد کوچک میتواند به زنجیرهای از حملات تلافیجویانه منجر شود.
نکته کلیدی در این دور از تنشها، گسترش دامنه حملات به مناطق غیرنظامی و زیرساختهای آموزشی است. هدف قرار گرفتن یک دانشگاه—حتی در چارچوب درگیریهای مرزی—پیامدهای سیاسی و حقوقی گستردهای دارد و میتواند سطح واکنشهای بینالمللی را افزایش دهد.
از سوی دیگر، همزمانی این حملات با تلاشهای محلی برای میانجیگری و گفتوگو میان بزرگان قومی دو سوی مرز، نشان میدهد که شکاف میان دیپلماسی محلی و تصمیمات نظامی همچنان عمیق است. این وضعیت، احتمال موفقیت ابتکارهای صلح در سطح محلی را کاهش میدهد.
در بعد منطقهای، هرچند دو طرف تلاش دارند در سطح رسمی از تشدید تنش جلوگیری کنند، اما واقعیت میدانی حاکی از یک بیاعتمادی عمیق و نبود سازوکار مؤثر برای مدیریت بحران است. استفاده از پهپاد، حملات راکتی و پاسخهای سریع نظامی، نشانههایی از عبور تدریجی از درگیریهای محدود به سمت تقابلهای پیچیدهتر است.
در مجموع، اگرچه این تنشها هنوز به یک درگیری گسترده تبدیل نشده، اما تداوم آن میتواند مرز افغانستان و پاکستان را به یکی از بیثباتترین نقاط منطقه بدل کند—جایی که بیشترین هزینه آن را غیرنظامیان خواهند پرداخت.
