اوچا: بازماندگان زلزله شرق افغانستان برای بقای ابتدایی دستوپا میزنند
دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) هشدار داده که بازماندگان زمینلرزه اخیر در ولایتهای ننگرهار و کنر برای دسترسی به سرپناه، آب پاک و خدمات صحی فوری نیازمند کمک هستند و بسیاری در خیمهها یا فضای باز زندهگی میکنند.
شانن اوهارا، رییس استراتژی اوچا در افغانستان، روز دوشنبه، ۱۷ سنبله، در نشست خبری از جلالآباد گفت که این زمینلرزه نزدیک به ۴۰ هزار نفر را آسیبمند ساخته و بیش از پنج هزار خانه ویران شده است.
اوهارا افزود که امدادگران برای رسیدن به روستاهای دورافتاده ساعتها پیادهروی میکنند و دسترسی دشوار به مناطق آسیبدیده روند کمکرسانی را کند کرده است. زنان، کودکان و افراد دارای معلولیت در اولویت دریافت کمکها قرار دارند.
صندوق جمعیت سازمان ملل تخمین زده که بیش از ۱۱ هزار زن باردار در میان آسیبدیدهگان حضور دارند و تاکید کرده است که نبود آب پاک و خدمات بهداشتی خطر شیوع بیماریهایی مانند کولرا را افزایش داده است.
اوچا اعلام کرده که تاکنون ۴۳ هزار وعده غذایی و اقلام اولیه توزیع شده، اما بارش بارانهای شدید و رانش زمین ممکن است روند امدادرسانی را مختل کند.
همزمان، سازمان جهانی صحت (WHO) بیش از ۳۵ تُن لوازم طبی حیاتی به کابل ارسال کرده و با این محموله، میزان کمکهای صحی این نهاد به نزدیک ۸۰ تُن رسیده است.
بر اساس اعلام اوچا، تا کنون ۱۰ میلیون دالر برای پاسخ فوری به نیازهای بازماندهگان اختصاص یافته و یک طرح اضطراری تازه نیز در حال نهایی شدن است.
تحلیل آگاه
زلزله شرق افغانستان ابعاد انسانی گستردهای دارد و وضعیت بازماندگان نشاندهنده ضعف شدید زیرساختها و آمادهگی کشور برای مقابله با فجایع طبیعی است. تخریب خانهها و محدودیت دسترسی به خدمات بهداشتی، زنان باردار، کودکان و افراد دارای معلولیت را در معرض خطر بیشتری قرار داده است و خطر شیوع بیماریهای واگیر مانند کولرا را افزایش میدهد.
با توجه به محدودیتهای لجستیکی و بارش باران، روند کمکرسانی با چالشهای جدی روبهروست و این موضوع ضرورت اقدام فوری و هماهنگی جامعه جهانی را دوچندان کرده است. تامین سرپناه، آب پاک و خدمات صحی باید در اولویت برنامههای امدادرسانی قرار گیرد، در غیر این صورت بحران انسانی به سرعت تشدید خواهد شد.
این وضعیت همچنین زنگ خطری برای مدیریت بحران و پاسخ به فجایع طبیعی در افغانستان است؛ جایی که فقدان زیرساخت مناسب و سیاستهای محدودکننده طالبان، مقابله با فجایع را دشوارتر میکند. بدون حضور فعال و موثر جامعه جهانی و سازمانهای بشردوستانه، بازماندگان این زلزله ممکن است در معرض گرسنگی، بیماری و بیخانمانی طولانیمدت قرار بگیرند.
