دیدار دیکارلو با متقی؛ ملل متحد و طالبان درباره دوحه و بحران افغانستان گفتگو کردند
رزماری دیکارلو، معاون سیاسی دبیرکل ملل متحد، روز شنبه با امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان، دیدار کرد و در این دیدار بر پیشرفت روند دوحه، تعامل سازمان ملل با طالبان و تسهیل ارسال کمکهای بشردوستانه تأکید شد؛ موضوعاتی که از سوی گروهی از زنان و جامعه مدنی افغانستان بهشدت مورد نقد قرار گرفته است.
خبرگزاری آگاه
وزارت خارجه طالبان اعلام کرده است که دو طرف در این دیدار درباره پیشرفت روند دوحه و هماهنگی میان طالبان و سازمان ملل گفتگو کردهاند.
به گفته این وزارت، بخشی از گفتگوها به تلاشهای ملل متحد برای پیگیری مذاکرات دوحه به نفع مردم افغانستان و پیشبرد «تعامل اصولمحور و عملگرایانه» اختصاص یافته است.
موضوعات دیگری که مطرح شد شامل مبارزه با مواد مخدر، حمایت از بخش خصوصی، بازگشت مهاجران، رفع محدودیتهای بانکی و آزادسازی داراییهای مسدودشده بانک مرکزی بود. متقی بر لزوم رویکرد جامع در مبارزه با قاچاق مواد مخدر تأکید کرد.
طالبان همچنین گفتهاند که به نقل از دیکارلو، معاون دبیرکل ملل متحد آمادگی این سازمان برای همکاری در چارچوب دو گروه کاری روند دوحه و تسهیل ارسال کمکهای بشردوستانه که در خارج از کشور متوقف ماندهاند، اعلام شده است.
رزماری دیکارلو پیشتر نیز در ۲۹ ثور سال گذشته برای گفتگو درباره نشست سوم دوحه به کابل سفر کرده بود؛ نشستی که نمایندگان زنان و جامعه مدنی افغانستان در آن شرکت نکردند.
با این حال، گروهی از زنان و دختران از دیکارلو خواستهاند که وضعیت حقوق زنان و دختران را در اولویت گفتگوهایش با طالبان قرار دهد، چرا که به گفته آنان، مذاکرات گذشته تأثیری بر وضعیت زنان نداشته است.
تحلیل آگاه
دیدار دیکارلو با متقی، نمونهای از سیاست تعامل محدود با طالبان است؛ سیاستی که در ظاهر بهدنبال تسهیل کمکهای بشردوستانه و همکاری فنی است، اما در عمل، حقوق زنان و جامعه مدنی همچنان قربانی میشوند.
تلاش سازمان ملل برای پیشبرد روند دوحه و بازگشایی کانالهای مالی و کمکهای بشردوستانه، مهم است، اما بدون فشار واقعی برای رفع محدودیتهای تحصیلی و حقوقی زنان و دختران، این اقدامات تنها جنبه تکنیکی و تبلیغاتی خواهند داشت.
زنان و جامعه مدنی افغانستان، صداهای خاموش این مذاکرات هستند. سالهاست که محدودیتها بر زندگی آنان اعمال میشود و تاکنون گفتگوهای دوحه تأثیری محسوس نداشته است. این موضوع نشان میدهد که تعامل ملل متحد با طالبان بدون تأکید بر حقوق پایهای انسانی، ناقص و ناکافی است.
