خبرگزاری آگاه آگاه؛ رسانه بیداری و برابری
سازمان ملل متحد میگوید با گذشت شش ماه از زلزله ویرانگر در کنر و ننگرهار، هزاران خانواده هنوز بیسرپناه ماندهاند و صدها هزار تن در شرایطی زندگی میکنند که بهگفته این نهاد، «بحران انسانی خاموش» در حال عمیقتر شدن است.
خبرگزاری آگاه:
دفتر هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) در گزارش تازهای اعلام کرده است که پس از زلزله شش ماه پیش در شرق افغانستان، بیش از ۷۶۰۰ خانواده همچنان در سرپناههای موقت زندگی میکنند.
بر بنیاد این گزارش، حدود ۲۲۱ هزار نفر در مناطق آسیبدیده کنر و ننگرهار همچنان نیاز فوری به کمکهای بشردوستانه دارند. اوچا میگوید پیامدهای این رویداد طبیعی، تنها به تخریب خانهها محدود نمانده، بلکه زیرساختهای آموزشی، صحی و خدمات عمومی نیز بهشدت آسیب دیده است.
این نهاد افزوده است که در برخی مناطق، تنها مرکز درمانی فعال روزانه بیش از ۱۰۰ بیمار را پذیرش میکند و باشندگان برای دسترسی به خدمات صحی ناچارند مسیرهای طولانی و دشوار را طی کنند.
اوچا همچنین نسبت به کاهش منابع مالی کمکهای جهانی هشدار داده و تأکید کرده است که روند بازسازی و پاسخدهی به نیازهای فوری، بهشدت با کندی روبهرو شده است.
در همین گزارش، از وضعیت یک زن سرپرست خانواده در کنر نیز نقل شده که گفته است: «من فقط یک چادر دارم، فرزندانم کوچکاند، نه پول دارم و نه خانه… در این سرما جان کودکانم در خطر است.»
زمینلرزهای به بزرگی ۶ ریشتر در شرق افغانستان، شش ماه پیش رخ داد که در نتیجه آن بیش از دو هزار نفر جان باختند و هزاران خانه ویران شد. با وجود گذشت زمان، بخش بزرگی از بازماندگان هنوز در وضعیت اضطراری بهسر میبرند.
تحلیل آگاه:
وضعیت کنر و ننگرهار تنها یک بحران پسازلزله نیست؛ بلکه نمونهای روشن از «فرسایش بحران انسانی» در افغانستان است. وقتی یک رویداد طبیعی در مدت شش ماه از مرحله اضطرار به وضعیت مزمن میرسد، معنایش این است که سازوکار بازسازی و امدادرسانی یا کند است، یا به ظرفیت واقعی نیازها نمیرسد.
در این گزارش سه نکته برجسته است:
نخست، شکاف میان نیاز و پاسخ. عدد ۷۶۰۰ خانواده در سرپناه موقت، نشان میدهد که بخش بزرگی از بازسازی هنوز از مرحله ابتدایی فراتر نرفته است.
دوم، وابستگی شدید به کمکهای خارجی. کاهش منابع مالی بینالمللی در حالی مطرح میشود که اقتصاد محلی توان جبران چنین بحرانهایی را ندارد، و این وابستگی، آسیبپذیری را طولانیتر میکند.
سوم، تبدیل بحران کوتاهمدت به وضعیت طولانیمدت. زمانی که یک رویداد طبیعی پس از ماهها همچنان در سطح «کمک فوری» باقی بماند، عملاً وارد مرحله فرسایشی شده است؛ مرحلهای که در آن، امید به بازگشت سریع به زندگی عادی کاهش مییابد.
در مجموع، گزارش اوچا هشدار میدهد که اگر روند کمکرسانی و بازسازی سرعت نگیرد، زلزلهای که در یک روز رخ داد، میتواند سالها در زندگی مردم شرق افغانستان ادامه پیدا کند؛ نه بهعنوان یک رویداد طبیعی، بلکه بهعنوان یک بحران اجتماعی و اقتصادی پایدار.
