خبرگزاری آگاه آگاه؛ رسانه بیداری و برابری
ژیل برتران، نماینده ویژه اتحادیه اروپا در امور افغانستان، در حالی برای سومینبار به کابل سفر کرده که گفتوگو با طالبان بر محور روابط دوجانبه و همکاریهای پایدار، بار دیگر در دستور کار قرار گرفته است.
خبرگزاری آگاه:
ژیل برتران، در سفر تازهاش به کابل، با محمد نعیم دیدار کرده است؛ دیداری که بهگفته وزارت خارجه طالبان، بر توسعه روابط سیاسی، اقتصادی و تجاری میان دو طرف متمرکز بوده است.
وزارت خارجه طالبان در خبرنامهای اعلام کرده که در این دیدار، بر «همکاریهای پایدار» و گسترش تعاملات دوجانبه تأکید شده است. به نقل از این وزارت، محمد نعیم در این نشست گفته است: «بهترین و مؤثرترین راه برای حل مشکلات، گفتوگو و دیپلوماسی است و این اولویت امارت اسلامی در حل مشکلات است.»
بر بنیاد این خبرنامه، نماینده ویژه اتحادیه اروپا نیز دیپلوماسی را مسیر «معقول» برای حل چالشها دانسته و از ادامه همکاری با افغانستان اطمینان داده است.
با این حال، اتحادیه اروپا تا کنون جزئیات رسمی از این سفر و محتوای گفتوگوها منتشر نکرده است؛ موضوعی که ابهامها درباره سطح و هدف این تعامل را افزایش داده است.
گفتنی است که ژیل برتران پیش از سفر به کابل، به پاکستان نیز رفته و با مقامهای این کشور درباره تحولات افغانستان گفتوگو کرده بود. این سومین سفر او به افغانستان پس از انتصاب بهعنوان نماینده ویژه اتحادیه اروپا است؛ او پیشتر نیز در ماه قوس سال گذشته با امیرخان متقی دیدار کرده بود.
تحلیل آگاه:
سفرهای پیدرپی نماینده اتحادیه اروپا به کابل، نشاندهنده یک واقعیت مهم در دیپلماسی امروز افغانستان است: «تعامل بدون بهرسمیتشناسی».
اتحادیه اروپا، مانند بسیاری از بازیگران غربی، هنوز طالبان را بهعنوان یک حکومت رسمی به رسمیت نشناخته، اما در عمل ناگزیر به حفظ کانالهای ارتباطی با این گروه است. دلیل این رویکرد را میتوان در سه محور اصلی خلاصه کرد:
نخست، مدیریت بحران انسانی. اروپا بهخوبی میداند که بدون تعامل حداقلی با ساختار حاکم، رساندن کمکها و اجرای پروژههای بشردوستانه با مشکل مواجه میشود.
دوم، نگرانیهای امنیتی و مهاجرت. تحولات افغانستان بهطور مستقیم بر موجهای مهاجرت و تهدیدهای امنیتی در منطقه و حتی اروپا تأثیر میگذارد؛ از همینرو، گفتوگو با طالبان بهعنوان یک ضرورت عملی مطرح است.
سوم، رقابت ژئوپولیتیک. حضور فعال بازیگرانی مانند چین، روسیه و کشورهای منطقه، اروپا را وادار کرده که جای خالی خود را در تعامل با کابل حفظ کند، هرچند در سطحی محتاطانه.
در مجموع، این سفر بیش از آنکه نشانه عادیسازی روابط باشد، بیانگر تداوم یک سیاست دوگانه است: فاصله سیاسی در سطح رسمی، و تعامل عملی در میدان واقعیت.
